until the next one

At the gates of Hades, 

screenplay adaptation of the "At the gates of Hades" novel

by @Polykarpos Parioritsas

New York Cinematography Awards Finalist.

και το ταξίδι συνεχίζεται

και το ταξίδι συνεχίζεται 

To boldly go where few have gone before

Ένα υπέροχο ταξίδι ξεκίνησε πέρσυ (Ιαν. 2019) τέτοια εποχή, ανεξαρτήτως της κατάληξης που θα είχε ή θα έχει.
Προκαταβολίκα δεν μπορούσα να γνωρίζω αν θα έφτανε καν να με πάει κάπου, να διαλύσει την ομίχλη που σκέπαζε το μονοπάτι όπου θα έκανα το επόμενο βήμα μου.
Τότε είχα ήδη ξεκινήσει το νέο μυθιστόρημά μου(το 4ο) και είχα αρχίσει να ψάχνω εκδότη για αυτό που είχα ήδη τελειώσει. Όμως καιρό τώρα προσδοκούσα να βγω έξω από την Ελληνική πραγματικότητα, χωρίς όμως να είναι εύκολο να αποδώσω το λογοτεχνικό μου ύφος σε ξένη γλώσσα.  Τότε μου ήρθε μια, "παρόλογη" σκέφτηκα στην αρχή, ιδέα. Να αποδώσω κάτι δικό μου σε σενάριο.  Το "τι" ήταν εύκολο. Είχα φτιάξει γύρω μου συνεχείς καθημερινές υπενθυμήσεις -desktop, password κ.ο.κ - ότι κάνω κάτι πρέπει να κάνω ώστε το "Στις πύλες του Άδη" να ανοίξει πανιά για άλλες θάλασσες.

Με την μικρή εμπειρία απο τα 3d animation ταινιάκια μου και δυνατό αέρα μια παράτολμη ελπίδα ξεκίνησα να γράφω, και παράλληλα να διαβάζω, να διαβάζω πολύ. Τεχνικές ανάπτυξης πλοκής, χαρακτήρων, πράξεις, κορυφώσεις... τελειωμό δεν είχε. Δεν έχει τέλος η γνώση άλλωστε.

Ω! τι πλάνη, ότι θα είναι πιο εύκολο από το μυθιστόρημα. Τα Αγγλικά μου είναι επαρκή αλλά αυτός ο Ωκεανός μεγάλος και ανεξερεύνητος με ξαφνικά ρεύματα και καταιγίδες που σε πάνε πότε από δω και πότε από κει.

Δέκα μήνες πέρασαν με κατάρτιση, ανάπτυξη και επανασχεδιασμούς - παράλληλα με τη δουλειά μου - ώστε ν α σιγουρευτώ ότι μπορούσα να προσεγγίσω με κάποια ασφάλεια λιμάνια /  διαγωνισμούς να μετρηθώ με τα άλλα πλοία που ταξίδευαν αυτής της τέχνης τις θάλασσες. Ομολογώ ότι έτρεφα ελπίδες, αλλά πεσιμιστικά και πεισματάρικα τις έθαβα μέσα μου βαθιά, ώστε να περιορίσω την, κατά πάσα πιθανότητα, απογοήτευση μιας αποτυχίας. Κι όμως...

Κόντρα σε κάθε - δικό μου - ενδοιασμό και πραγματιστικό φόβο, το πρώτο λιμάνι μου φώτισε ένα λαμπρό μονοπάτι να συνεχίσω.

Finalist, στον διεθνή Ρωσσικό διαγωνισμό της Μόσχας EURASIA International Monthly Film Festival, Moscow, Russia τον Δεκέμβριο. Τι ανείπωτη και ταυτόχρονα ανέλπιστη χαρά. Δικαίωση. Δικαίωση για την σκληρή δουλειά για την εκκίνηση ενός ταξιδιού που φαινόταν αδύνατο.

Είναι μόνο η αρχή... και η αρχή είναι το ήμισι του παντός.

"Ιστορίες του Πελοποννησιακού πολέμου", ένα επιτραπέζιο

"Ιστορίες του Πελοποννησιακού πολέμου" Ένα επιτραπέζιο που σχεδίασα το 2011 και που τώρα δηλώνει την παρουσία του στο Athenscon, στον διαγωνισμό Epitrapezio

Γύρισα στη φύση...

Γύρισα στη φύση... Παίζοντας ραπέλ στο Φιλοπάππου

IT, το Αυτό - μια κριτική

IT

(το Αυτό-ποιο σωστά Αυτό)

*spoiler alert!

Αν και σπάνια γράφω κριτικές  (ερασιτεχνικές πάντα), μου άρεσε ιδιαίτερα το βιβλίο για να αγνοήσω την ταινία. Είχα βέβαια και συγκρουόμενες απόψεις, οπότε αυτό με ιντρίγκαρε περισσότερο να πάω να το δω.

Να ξεκαθαρίσω βέβαια ότι θα κρίνω την ταινία με το πόσο πιστή ήταν στο πνεύμα του βιβλίου και όχι ως αυτόνομη τέχνη, αν και νομίζω ότι αυτό είναι και το κριτήριο επιτυχίας της ή αποτυχίας της.

Ξαναείδα λοιπόν το πρώτο κεφάλαιο πριν πάω και – ορθώς – επέλεξα την παράσταση λίγο πριν της δώδεκα που τελειώνει στις τρεις. Ταίριαζε το κλίμα και δημιουργεί και ατμόσφαιρα.

Θα ξεκινήσω αιρετικά και θα πω ότι το πρώτο μέρος δεν μου άρεσε. Πολύ καλή ταινία αλλά φαινόταν έξω από το κλίμα του βιβλίου. Στο βιβλίο έχουμε συνεχώς flash back, και εξιστορήσεις,  που συνδέει τους χρόνους από πολύ πολύ παλιά έως τους ενήλικους ήρωες.  Αυτά τα flash back στην παιδική ηλικία –που εδώ είναι το πρώτο μέρος – εξυπηρετούν δύο πράγματα.

Ένα, τις πληγές που κουβαλά ο κάθε ήρωας  και τον στιγματίζει στην ενηλικίωσή του, που προσπαθεί να τις ξεπεράσει, και πρέπει να τις ξεπεράσει για να επιβιώσει του Pennywise αλλά και της ίδιας της πραγματικότητας.

Δύο, καταδεικνύει όλο το κακό που μπορεί να κρύβει – και συνήθως το κάνει – μια κοινωνία δημιουργώντας φόβους και τρέφοντας τον Pennywise, και αμφίδρομα τις τρέφει και ο ίδιος μεγεθύνοντας κάθε συμπεριφορά.

Στην ταινία εξυπηρετεί και την τεχνική του εσωτερικού ταξιδιού των πρωταγωνιστών, αλλά στο βιβλίο είναι ευκρινέστερο αυτό.

Όπως είπε, αιρετικά, το πρώτο κεφάλαιο δεν μου άρεσε διότι έδειχνε λειψό ως προς τα προαναφερόμενα, αλλά έχτιζε την προσδοκία για το δεύτερο, που και πάλι αιρετικά, το ευχαριστήθηκα τα μάλα.

Κατ’ αρχάς ήταν εξαιρετική η επιλογή των πρωταγωνιστών, ειδικά McAvoy-Chastein, αλλά και οι υπόλοιποι ήταν πολύ καλοί. Ειδικά ο - blip blip Ritchie – Billy Hader.

Η ταινία, πιστή στη δομή του βιβλίου πια, έδινε με τα flash back μια καθαρή σύνδεση του παρελθόντος των πρωταγωνιστών με τον ενήλικο – αλλά όχι ώριμο –χαρακτήρα τους. Επίσης είχε κάποιες σκηνές που οπτικά εξυπηρέτησε καλλίτερα και από το βιβλίο, όπου πια ένας παιδικός χαρακτήρας αντίκριζε την ενήλικη πραγματικότητα, με τους φόβους, τους παραλογισμούς, την αφέλεια και την αναποφασιστικότητα που χαρακτηρίζει ένα παιδί. Μπερδεύονται έτσι οι χαρακτήρες (μεγάλος/μικρός) και οι χρόνοι (παρελθόν/παρόν) με μια ψυχολογική/συναισθηματική αληθοφάνεια.

Τα οπτικά εφέ ήταν – προφανώς – αντάξια της παραγωγής και τέλια ως προς την τεχνική τους, όχι όμως προς την παρουσίασή τους. Θύμιζαν αισθητική μάλλον του ’80 – κάτι που και εδώ νομίζω εξυπηρετεί δύο σκοπούς. Αναφορά στην δεκαετία που άνδρωσε το είδος και βγήκε και το βιβλίο. Είναι και της μόδας άλλωστε με το stranger things που έχει και πρωταγωνιστή στην ταινία – Jaeden Martell. Επίσης, οι εφιάλτες έπρεπε να δείχνουν «παιδικοί» για να μείνουν πιστοί σε αυτό που τελικά νοηματοδοτεί το βιβλίο και που αποθεώνει η ταινία με την συνειδητοποίηση των ηρών πως πρέπει να αντιμετωπίσουν τον υπερφυσικό τρόμο και το θάνατο του Pennywise  και τα τελευταία λόγια του.

Το νόημα του βιβλίου – εν κατακλείδι, είναι πως πρέπει να σκοτώσεις όλους τους παιδικούς σου τρόμους – που κατά προέκταση δημιουργούνται από τραυματικές εμπειρίες που πρέπει να επουλώσεις- και να περάσεις σε μια υγιή ενηλικίωση. Αυτό συμβολίζει και η μορφή του κλόουν που επέλεξε ο Stephen King ως το απόλυτο και αρχέγονο κακό και το κάνει εμφατικά.

Οι πρωταγωνιστές το συνειδητοποιούν στην κορύφωση του ανελέητου κυνηγητού από τον Pennywise, όταν όλα μοιάζουν χαμένα και ακολουθούν τον μόνο δρόμο που έχουν. Γυρίζουν και αντιμετωπίζουν το φόβο τους με μια δράση βγαλμένη από τα εγχειρίδια ψυχολογίας και ψυχανάλυσης. Έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με το φόβο τους – που έχει μεγεθυνθεί στην ενήλικη ζωή τους και τον ονοματίζουν στις μορφές που είχε στην παιδική τους ηλικία. Τον μικραίνουν, τον χλευάζουν, τον υποτάσσουν και τέλος τον σκοτώνουν ξεριζώνοντας την καρδιά του κακού αναγκάζοντας και τον ίδιο τον Pennywise να παραδεχτεί: «Πως μεγαλώσατε έτσι».

Από τις πληγές των παιδικών τραυμάτων και τις φοβίες που φτιάχνουν ιστούς μέσα στα μυαλά των ανθρώπων κάποιοι κατατρύχονται για πάντα και κάποιοι μπορεί και να μην επιβιώσουν από αυτές. Άλλοι πάλι καταφέρνουν να συνειδητοποιήσουν τους φόβους τους, την πηγή τους, και τελικά να ορθωθούν και να τους αντιμετωπίσουν, αντιμετωπίζοντας και τον εαυτό τους και από κει να περάσουν στην ενηλικίωση.

Κάτω από αυτό το πρίσμα – που το έχει υπογραμμίσει και ο συγγραφέας, το δεύτερο μέρος ήταν καταπληκτικό και το πρώτο συνδέεται μαζί του σε ένα ενιαίο έργο. Ένα έργο που και τεχνικά ήταν άρτιο και σεναριακά/σκηνοθετικά δεν σε άφηνε να βαρεθείς καθόλου, καθώς όλες οι σκηνές είχαν ένταση, ένα ρολόι να μετρά αντίστροφα στην πλοκή και κλιμακώσεις μέχρι την κάθαρση.

Υ.Γ Απόλαυσα τον μικρό ρόλο του STEPHEN KING με τα υπονοούμενα για τον τρόπο που τελειώνει τα βιβλία του, όταν συναντά την αντανάκλαση του εαυτού του στον χαρακτήρα του Bill.

Δεσμά αίματος - Bonds of blood

In the land of the lost horizon
Where the Queen lies dark and cold
And when the stars won’t shine
Then the story told…
(Στην γη του χαμένου ορίζοντα,
Όπου η βασίλισσα κείται στο σκοτάδι παγωμένη,
Και όταν τα άστρα έπαψαν να λάμπουν,
Τότε ειπώθηκε η ιστορία αυτή…)

Egypt, Ronnie James Dio

Δεσμά αίματος, 

Εισαγωγή

Ο Ήλιος είχε αρχίσει να βυθίζεται στον χρυσό ορίζοντα της ερήμου χρωματίζοντάς τον πορφυρό. Από τα βάθη της η άμμος έπαιρνε μια ανάσα για να δροσίσει την θέρμη της καυτής μέρας. Στην ψευδαίσθηση μιας χρυσοκόκκινης λίμνης εκεί που η Γη συγχέεται με τον ουρανό και κοχλάζει, βούταγε ο βαθυκόκκινος δίσκος του Ήλιου.
Η νύχτα της ερήμου πέφτει πάνω στη γη όπως πουθενά αλλού στον κόσμο. Αφού κυνηγά και εξαλείφει το τελευταίο ίχνος φωτός και ζεστασιάς, μετά σβήνει τους ήχους. Αυτό που απομένει είναι μόνο το ελαφρύ σούρσιμο των κόκκων της άμμου που τρίζουν ανήσυχα για να κατακάτσουν στην ηρεμία. Τόσο ανεπαίσθητος, τόσο διακριτικός όσο μια ανάσα αύρας πάνω σε απαλό γυναικείο δέρμα που ανατριχιάζει στενάζοντας από κάθε πόρο.

Περίληψη
Το 465 πχ οι Αθηναίοι με προτροπή του νεαρού τότε πολιτικού Περικλή αναλαμβάνουν με μεγάλες ναυτικές και χερσαίες οπλιτικές δυνάμεις να βοηθήσουν στην απελευθέρωση της Αιγύπτου από τον Περσικό ζυγό και στην στέψη του Ίναρου σε νέο Φαραώ. Ο λαός που πρώτος ξεκίνησε να στηρίζεται στην λογική και θεμελίωνε την επιστημονική μέθοδο λίγο πριν τον χρυσό αιώνα θα ανακάλυπτε σύντομα ότι η έρημος κρύβει πολλά μυστικά και έναν τρόμο που απειλεί να καταπιεί κάθε φως.

Bonds of blood 

The story takes place just after the events of the Odyssey, when Odysseus is on quest so that he can pay his final debt to Poseidon. On consulting the Oracle, he discovers that the communication between the world of the mortals and the world of the Gods has broken down.

Meanwhile, several kings/heroes of Greek cities are attacked by a supernatural creature that tries to kill them. In an attempt to find a way to defend themselves and neutralise the mysterious menace, the heroes embark on a journey to the most sacred sites of Greece only to find out that a much bigger threat lurks in the shadows. A threat that puts the world as they know it in jeopardy so much so that they are forced to journey to the gates of Hades. Love, hate, vengeance, and a mystery that even the cunning mind of Odysseus finds it difficult to solve.