*Προσοχή spoiler
alert
Λοιπόν, είδα την πολυδιαφημισμένη ταινία Marty Supreme.
Εξαιρετικό casting.
Τρομερός ο Σαμαλέ. Οι κινήσεις του σώματός του, οι εκφράσεις του προσώπου του,
είναι όλος μέσα στον ρόλο. Η αγωνία που τον διακατέχει σε όλη την ταινία σε
διαπερνά. Όλοι οι ηθοποιοί είναι πολλοί καλοί στους ρόλους τους γενικά.
Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική με την κάμερα να εστιάζει πολλές
φορές στα πρόσωπα και με εξαιρετική φωτογραφία και ατμόσφαιρα. Στην ατμόσφαιρα
προσθέτει η επιλογή της μουσικής από σύνθι σαν της δεκαετίας του ’80.
Το σενάριο είναι τέλειο στον σκοπό του. Κοφτές προτάσεις,
κλιμακούμενοι διάλογοι και καθηλωτική πλοκή.
Όμως…
Όμως εκνευρίζεσαι. Γιατί; Γιατί… πολύ κωλόπαιδο ο Μάρτυ, που
θα έλεγε και ο Στάθης Ψάλτης σε κείνη την ταινία.
Ο Μάρτυ είναι ένας ταλαντούχος αθλητής της επιτραπέζιας
αντισφαίρησης, κοινώς ping pong.
Ταλαντούχος, εγωιστής, φιλόδοξος και εντελώς παρτάκιας.
Στο εξαιρετικό περιτύλιγμα που ανάφερα πιο πάνω η ταινία
αποθεώνει την απληστία για δόξα, φήμη, λεφτά και το αμερικάνικο όνειρο.
Σε ένα σύστημα που δεν σου δίνεται η ευκαιρία να προχωρήσεις
αφού ανήκεις στην κάτω τάξη και οι κοινωνικές σχέσεις σε πιέζουν να είσαι αυτό
που έχει προκαθοριστεί για σένα, πετυχημένος πωλητής παπουτσιών εν προκειμένω,
δικαιολογείς τον εαυτό σου να κάνει τα πάντα για να ξεφύγει, για να αναδειχθεί,
να πλουτίσει.
…Και όταν λέμε τα πάντα εννοούμε τα πάντα. Αθώοι άνθρωποι
πεθαίνουν εξ αιτίας σου. Δεν αναγνωρίζεις το παιδί της παντρεμένης κοπέλας σου
γιατί είναι βάρος(μιας κοπέλας που σου μοιάζει στην πονηριά και στους τρόπους).
Κλέβεις ασύστολα και από όπου μπορείς. Και όλα γιατί θεωρείς ότι το να έχεις σκοπό
και στόχο σου δίνει το δικαίωμα να τσαλαπατήσεις όποιον βρεθεί στο δόμο σου.
Καμία ηθική, ή μάλλον αγοραία ηθική. Όλοι γύρω σου είναι εργαλεία που θα σε βοηθήσουν να φτάσεις στον στόχο σου
Στο τέλος όταν ό,τι μπορούσες να κάνεις δεν πέτυχε, αφήνεσαι
να εξευτελιστείς χωρίς αιδώ. Απογυμνώνεις τους γλουτούς σου για να δαρθείς
δημόσια από τον επιχειρηματία που πηγαίνεις με την γυναίκα του που την κλέβεις.
Δέχεσαι ακόμη και να χάσεις έναν αγώνα επίδειξης από τον κύριο αντίπαλό σου.
Η κλασσική δομή σεναρίου όπου ο ήρωας θα πρέπει να
εκπληρώσει έναν άθλο και αφού αποτύχει την πρώτη φορά πρέπει να κάνει ένα εσωτερικό
ταξίδι που θα τον αλλάξει, θα του γιατρέψει το μεγάλο εσωτερικό τραύμα και
τελικά θα υπερκεράσει κάθε εμπόδιο…
Μόνο που εδώ χτίζει έναν ήρωα καθίκι. Έχοντας φτάσει στο
τέλος του δρόμου, δεν μπορεί να παίξει στο παγκόσμιο στην Ιαπωνία – έχει αποκλειστεί
– και πρέπει να παίξει με τον Ιάπωνα παγκόσμιο και να χάσει. – και όταν συμβεί
να φιλήσει και ένα γουρούνι.
Όμως ο Αμερικάνος μύθος δεν θα επιτρέψει τον απόλυτο
εξευτελισμό. Από το βάθος του πηγαδιού της αποτυχίας ο αμερικανός ήρωας, με τα
χειροκροτήματα υποστήριξης των αμερικανών στρατιωτών των βάσεων της Ιαπωνίας, ο
Μάρτυ θα προκαλέσει τον Ιάπωνα για έναν αληθινό αγώνα (ενός σετ όχι κανονικού
αγώνα). Ο Ιάπωνας θα συμφωνήσει και ω! του θαύματος ο Αμερικανός θα νικήσει – έστω
και δύσκολα.
Ίσως σε εκείνο το σημείο ο σεναριογράφος θα ήθελα να δείξει
το σημείο της αλλαγής εσωτερικά στον ήρωα αφού στο τέλος γυρίζοντας στην
Αμερική πηγαίνει στο νοσοκομείο όπου η τραυματίας κοπέλα του έχει γεννήσει. Εκεί
αναγνωρίζει το παιδί του και το έργο κλείνει με εκείνον να κλαίει, από ευτυχία;
Από το ξαλάφρωμα της απόρριψης του κυνηγιού της επιτυχίας; Δεν είναι καθαρό.
Αυτό που αποκομίζεις είναι ότι αφού φέρθηκε ως το μεγαλύτερο καθίκι, στο τέλος θα μπορούσε να αποχωρήσει από τον αγώνα επίδειξης όταν του είπαν για τον εξευτελιστικό όρο να φιλήσει το γουρούνι, αφού ήταν κανονισμένο να χάσει. Να γυρίσει πίσω και να περιμένει να λήξει η ποινή του για να πάρει μέρος στο επόμενο τουρνουά με τρόπο πια θεμιτό. Αντ’ αυτού, κέρδισε τον Ιάπωνα, υπονοείται ότι την επόμενη χρονιά θα συμμετάσχει με υψηλές προσδοκίες στο παγκόσμιο, τυγχάνει μεγάλης αναγνώρισης πια μετά την νίκη του επί του παγκόσμιου πρωταθλητή και καμιά απολύτως συνέπεια για τις αποτρόπαιες πράξεις του.
Ούτε καν που κλέβει ένα κομμάτι πέτρας από πυραμίδα στην Αίγυπτο και την
πηγαίνει στην μητέρα του στην Νέα Υόρκη με την ρήση: «Ο λαός μας δούλεψε σκληρά
για να τις χτίσει»(τις πυραμίδες. Λες και είναι απευθείας απόγονοι του έθνους
των Ιουδαίων και όχι απλώς τυγχάνει να έχουν ίδιο θρήσκευμα). Επίσης να πει
κάποιος στο Χόλυγουντ ότι τις πυραμίδες δεν τις έχτισαν Εβραίοι σκλάβοι αλλά
Αιγύπτιοι εργάτες, όπως έχει αποδείξει η επιστήμη της Ιστορίας.
Για να είμαι δίκαιος πρέπει να πω ότι μπορεί να υπάρχει και η εκδοχή όπου ο σκηνοθέτης με κυνισμό δείχνει ότι στην κοινωνία της Αμερικής ό,τι και να κάνει με μότο "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" αν τελικά κερδίσεις τότε δεν έχεις καμία υνέπεια και αυτό σε κάνει απεχθή ηθικά αλλά πρώτυπο επιτυχίας.