ΡΟΥΦ... ΡΟΥΦ... ρουφιάνε

Σάλος με τη META: Έβαλε την AI να κάνει μαζικές απολύσεις ανάλογα με την παραγωγικότητα - «Τιμωρούσε» όσους έπαιρναν άδεια

    Στο επόμενο βιβλίο μου που περιμένω να βγει, ένα πολιτικό δοκίμιο, εκφράζω την άποψη ότι το ΑΙ είναι μέσο παραγωγής και προϊόν και άρα όσοι το ελέγχουν θέλουν να το εκμεταλλευτούν ώστε να μειώσουν το ανθρώπινο "κόστος" και δεν είναι αξιόπιστο διότι ως προϊόν θέλει να σε κρατά συνδεδεμένο και άρα ευχαριστημένο. Τώρα αποκαλύπτεται μια νέα λειτουργία του, ΡΟΥΦ. Παλιά είχαμε τον υπάλληλο που τα "έλεγε" με το αφεντικό.

Αγωγή κατά της Meta, κατέθεσαν δεκάδες πρώην εργαζόμενοι της σε ομοσπονδιακό δικαστήριο των ΗΠΑ, καταγγέλλοντας ότι η εταιρεία χρησιμοποίησε εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης (AI) για να αποφασίσει ποιοι θα απολυθούν, βάζοντας στο στόχαστρο ακόμη και εργαζομένους που βρίσκονταν σε άδεια μητρότητας ή αναρρωτική.

Προσωπικά είχα ακούσει να με συκοφαντεί-κατηγορεί τέτοιος υπάλληλος σε διευθυντή καθώς ήμουν έξω από την ανοιχτή πόρτα την ώρα που "κάρφωνε". Μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση η ξενδιαντροπιά αυτού του "ανθρώπου' να παρουσιάσει την δυσκολία της εργασίας ως μειονέκτημα γιατί "άργησε" να γίνει. Αντί να σεβαστεί τον κόπο του άλλου τον μετέτρεπε σε εργαλείο συκοφάντησης.

Τώρα αυτό ενισχύεται, επαυξάνεται. Augmented reality το λένε. 

Στο άρθρο το ΑΙ απλώς υπολογίζει την "παραγωγικότητα" ποσοτικά. Δούλεψες τόσο σε τόσο χρόνο άρα "Άντε γεια". Πέρα από το τρομακτικά απαίσιο ενός συστήματος που σου μετρά το δευτερόλεπτο σαν να είσαι μηχανή και που σε βάζει στην διαδικασία συνεχούς φόβου ώστε να σκιάζεσαι να σηκώσεις κεφάλι, η εκτίμηση της ποιότητας εξαφανίζεται.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες η Meta δεν βασίστηκε στην αξιολόγηση των προϊσταμένων για να κάνει τις απολύεσεις, αλλά στην αξιολόγηση του AI το οποίο συνέκρινε την απόδοση, την παραγωγικότητα αλλά και την δραστηριότητα στους υπολογιστές μεταξύ τω εργαζομένων και τελικά επέλεξε ποιοι θα περιληφθούν στη λίστα των απολύσεων.

Ας πούμε με πραγματικό παράδειγμα: Στην δουλειά μου μου δίνουν να φτιάξω ένα πρόγραμμα όπου τυπώνεται μια αίτηση πελάτη και έχει χώρο για υπογραφή πελάτη και όρους που διέπουν την αίτηση που τυπώθηκε. Το ΑΙ ίσως να το έκανε πιο γρήγορα. Να το έκανε πιο αποδοτικά δεν νομίζω αλλά θα έπρεπε να γίνει σύγκριση τι πρόγραμμα δημιουργεί το ΑΙ και εγώ αλλά για χάρη της υπόθεσης ας πούμε και αυτό. Άρα εγώ πρέπει να απολυθώ;

Όμως εγώ, με 35 χρόνια εμπειρίας και ανθρώπινη σκέψη, μη γραμμική αλλά συνειρμική - κβαντική σκέψη θα έλεγα έχει ο άνθρωπος (διασταυρούμενη σκέψη ή cross-domain thinking) - γύρισα και είπα ότι "μου φαίνεται λάθος να μπει ο χώρος υπογραφής πάνω από τους όρους της αίτησης. Ως πελάτης θα αντιδρούσα διότι μετά μπορεί να προστεθεί ο,τιδήποτε από κάτω".

Χαρακτηριστικά, μια εργαζόμενη ενημερώθηκε για την απόλυσή της μόλις δύο ημέρες πριν γεννήσει, ένας άλλος έλαβε χαμηλότερη αξιολόγηση επειδή είχε πάρει αναρρωτική άδεια μετά από τραυματισμό ενώ διευθυντής απολύθηκε ενώ βρισκόταν μόλις 16 ημέρες ενώ ανάρρωνε από χειρουργείο.

Το θέμα έφτασε στο νομικό τμήμα που υιοθέτησε την πρότασή-ένστασή μου. Αυτό πως αξιολογείται; Πως πληρώνεται; Όσο παρατηρούσα το κείμενο (που δεν ήταν δουλειά μου) και σκεφτόμουν "κάτι πάει λάθος εδώ" δεν πληκτρολογούσα, δεν κουνούσα το ποντίκ, δεν ήμουν παραγωγικός. Κι όμως απέτρεψα μια πιθανή "καταστροφή".

Υπάρχει περίπτωση το ΑΙ να το κάνει; Σε ΚΑΜΊΑ περίπτωση, διότι δεν μπορεί να συνδυάσει δύο τελείως διαφορετικά αντικείμενα και να καταλήξει σε άσχετο συμπέρασμα με αυτό που του περιέγραψες να κάνει. 

Το AI δεν μπορεί να μετρήσει αυτό που αποφεύχθηκε (prevention): Τα λάθη που δεν έγιναν, τις κακοτοπιές που προβλέφθηκαν, τη στήριξη σε έναν νεότερο συνάδελφο, που το θεωρώ καθήκον να κάνω.

Τότε πως είναι δυνατόν να με αξιολογήσει; (εμένα και τον καθένα). 

Και βέβαια μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και ηθική βάση. Ένας άνθρωπος μπορεί να αρνηθεί να κάνει κάτι που θα θεωρήσει ανήθικο, και έχω τέτοιο παράδειγμα από συνάδελφο που όταν του ζητήθηκε κάτι που θεώρησε ανήθικο είπε πως δεν θα το υλοποιήσει και αν ήθελε η διοίκηση ας τον απέλυε.

Τώρα έχουμε μετάβαση από το παραδοσιακό «καρφί» συνάδελφο στον αλγόριθμο-ρουφιάνο (τον ψηφιακό επόπτη). Αυτό δεν είναι απλώς μια τεχνολογική αναβάθμιση· είναι μια προσπάθεια αποστασιοποίησης της διοίκησης από την ευθύνη.

Όταν απολύει ένας άνθρωπος, υπάρχει ηθικό βάρος και νομική ευθύνη. Όταν απολύει ο αλγόριθμος, η διοίκηση κρύβεται πίσω από "αντικειμενικά data".

Μου φαίνεται ότι χάνεται εντελώς η ποιότητα και (στις ΗΠΑ τουλάχιστον) το ΑΙ ως μέσο παραγωγής χρησιμοποιείται στα ποσοτικά χαρακτηριστικά καθώς τα ποιοτικά μπορεί να τα καταλάβει μόνο άλλος άνθρωπος, όπως και την αξιολόγηση άδειας μητρότητας ή ασθένειας.

Η καταγραφή κινήσεων του ποντικιού, πληκτρολογήσεων και ενεργών παραθύρων (activity metrics) μετατρέπει την πνευματική εργασία σε χειρωνακτική γραμμή παραγωγής του 18-19ου αιώνα(νεοτεχνοφεουδαρχία). Σαν χάμστερ που τρέχουμε πάνω σε τροχό στο πουθενά και κάποιος καταγράφει πόσα χιλιόμετρα κάνουμε.

Τέτοιες ειδήσεις σε κάνουν και αναρωτιέσαι τι κάνεις εδώ μέσα και κάνεις τύπους σαν τον Ζάκεμπεργκ πλουσιότερους, κάτι που με απασχολεί καιρό και θα απαντήσω σύντομα.

Η Μeta παρακολουθεί τους εργαζόμενουςΗ αγωγή αναφέρεται επίσης στο πρόγραμμα παρακολούθησης εργαζομένων που εισήγαγε η Meta νωρίτερα φέτος.Σύμφωνα με τις καταγγελίες, το σύστημα κατέγραφε:πληκτρολογήσεις, κινήσεις του ποντικιού, ιστορικό περιήγησης, μηνύματα και emails, δεδομένα τοποθεσίας από εταιρικές συσκευές.

The Italian job – Mission SOAD

 

*Φορτωμένη η μοτοσυκλέτα, αρματωμένοι οι καβαλάρηδες 

Από τότε που πήρα την πρώτη μου μοτοσυκλέτα, το μακρινό 1991, είχα όνειρο να μπορέσω να ταξιδέψω στο εξωτερικό. Τα χρόνια πέρασαν και συνέχισα να καβαλάω τις διάφορες μοτοσυκλέτες που άλλαξα γυρίζοντας όλη την Ελλάδα είτε για δουλειά είτε κυρίως για διακοπές.

Μετά ήρθαν παιδιά, οικογένεια, προτεραιότητες… Το όνειρο του εξωτερικού παρέμεινε για 35 χρόνια ώσπου έφτασε το πλήρωμα του χρόνου. Είδα ότι οι System of a Down (SOAD) θα έπαιζαν στην Ιταλία, στο Μιλάνο. 

Οι SOAD είναι από τα αγαπημένα συγκροτήματα που δεν έρχονται στην Ελλάδα και μαζεύονται να παίξουν μια φορά κάθε 5+ χρόνια.

Στην αρχή έκλεισα τα εισιτήρια τον Σεπτέμβριο του 2025 και σκεφτόμουν για μονοήμερη εκδρομή με κάποιο γκρουπ. Μετά άρχιζε να με τσιγκλάει το παλιό όνειρο.

Μπήκα στο google maps και άρχισα να μελετάω τον χάρτη. Μια διαδρομή άρχισε να σχηματίζεται μπροστά στα μάτια μου. Ηγουμενίτσα – Αγκόνα – Ρώμη – Φλωρεντία - Μιλάνο. Οι Σειρήνας είχαν αρχίσει να τραγουδούν και δεν είχα κερί στ’ αυτιά μου. Μια βδομάδα άδεια θα ήταν καλά. Και αν πάρω δύο εβδομάδες; Βενετία και San Marino πριν την επιστροφή στην Αγκόνα. Θα έκλεινε ένας πολύ όμορφος κύκλος.

Άρχισα να συλλέγω τις πληροφορίες για το ταξίδι. Από την Πάτρα έκανε πολύ ώρα να φτάσει στην Ιταλία αφού κάνε στάση στην Ηγουμενίτσα. Αλλά αφού κατάγομαι από την Άρτα και είχα να μείνω μια βραδιά μπορούσα να σπάσω το ταξίδι και να διαχειριστώ την αναχώρηση στις 00:00 από Ηγουμενίτσα.

Αφού έκανα έκπληξη στην γυναίκα μου, ουσιαστικά ετοιμαστήκαμε για ένα δεύτερο γαμήλιο ταξίδι, μετά το πρώτο το 1999.

Παρασκευή 26 Ιουνίου μετά την δουλειά φορτώσαμε την μοτοσυκλέτα, ένα Yamaha Fazer 600 s2 2008  με 3 βαλίτσες 150 λίτρα συνολικά και ένα tank bag 40 λίτρα. Καβαλήσαμε την μοτοσυκλέτα και ξεκινήσαμε την περιπέτειά μας.

Το Σάββατο, 27 Ιουνίου, το πρωί πίναμε καφέ στο ιστορικότερο Ελληνικό γεφύρι, κάναμε την βόλτα μας, φάγαμε και την κατάλληλη ώρα ξεκινήσαμε για το λιμάνι στην Ηγουμενίτσα.

Την επομένη, 28 Ιουνίου, περίπου στις 4 μ.μ. ξεκινάγαμε από το λιμάνι της Αγκόνα προς την αιώνια πόλη, την Ρώμη. Ο εθνικός δρόμος στην Ιταλία, η Autostrada, είναι δρόμος σε εξαιρετική κατάσταση και η διαδρομή διαπερνά τα Απένινα όρη με εναλλασσόμενα τούνελ κάτω από τα βουνά και γέφυρες πάνω από τα φαράγγια. Αποκορύφωμα ένα ατελείωτο τούνελ που όσο εισχωρούσε όλο και βαθύτερα στην κοιλιά του βουνού τόσο περισσότερο ψύχρα έκανε. Εντυπωσιακή διαδρομή.

Για την Ρώμη τι να πει κανείς. Συνδυάζει όλες τις ιστορικές περιόδους της μακρόχρονης ύπαρξής της. Αρχαιότητα, Μεσαίωνας και Αναγέννηση ως σύγχρονο, μοντέρνο σχεδιασμό.

Fontana di Trevi a Beatrice

Άπειροι τουρίστες σε όλα τα μέρη και ζέστη, πολύ ζέστη. Ο δήμος πάντως είχε διάφορες παροχές φρέσκου νερού σε διάφορα σημεία της πόλης για να δροσίζονται οι ταλαιπωρημένοι περιπατητές των στενών της πόλης.

Τετάρτη 1 Ιουλίου φύγαμε από την Ρώμη με κατεύθυνση βόρεια, προς Φλωρεντία. Περίμενα ένα ταξίδι με καλή σταθερή ταχύτητα, όπως προηγουμένως αλλά μια δυσάρεστη έκπληξη μας περίμενε στο δρόμο. Χιλιάδες επί χιλιάδων φορτηγά και νταλίκες καταλάμβαναν το μεγαλύτερο μέρος του οδοστρώματος. Κίνηση, πολύ κίνηση, μέχρι ακινησίας. Σε συνδυασμό με πολύ ζέστη.

Φτάσαμε στην Φλωρεντία. Είχαμε επιλέξει να μένουμε όσο πιο κεντρικά γίνεται για να αποφύγουμε τις μετακινήσεις στις ζώνες περιορισμένης κυκλοφορίας. Επειδή στο κέντρο της πόλης τα κτήρια είναι διατηρητέα δεν υπάρχουν air condition.  Νομίζω ότι καλλίτερη επιλογή είναι ξενοδοχείο λίγο έξω με περισσότερες παροχές τελικά.

Η μυθολογία και αρχαιότητα της Ιταλίας είναι Ελληνική

Η Φλωρεντία είναι ένα ζωντανό μουσείο. Η ατμόσφαιρα που αποπνέει είναι αναγεννησιακή και εντυπωσιάζεσαι από την εξαιρετική αρχιτεκτονική και την διάσπαρτη τέχνη. Και εδώ οι τουρίστες είναι άπειροι.

Παρασκευή 3 Ιουλίου και ξεκινάμε για τον ΑΝΣΚ (αντικειμενικός σκοπός). Μιλάνο ερχόμαστε. Προσπαθούμε δηλαδή. Η κίνηση είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ και το maps τα κάνει σκατά καθώς χάνω μια έξοδο και αντί να με γυρίσει πίσω υπολογίζει νέα διαδρομή. 8 ολόκληρες ώρες με ατελείωτη ακινησία ανάμεσα στις αμέτρητες νταλίκες. Ταλαιπωρία και ζέστη.

Το Μιλάνο εντυπωσιάζει. Δεν έχει αρχαιότητα αλλά συνδυάζει μοντέρνα αρχιτεκτονική με ένα τεράστιο ιστορικό κέντρο αναγεννησιακό και νεοκλασσικό στυλ. Ατελείωτο περπάτημα στο κέντρο γύρω από τον επιβλητικό γοτθικό καθεδρικό.

Δευτέρα 6 Ιουλίου, η βραδιά της συναυλίας. Ο δήμος έχει απαγορεύσει την πρόσβαση κοντά στο στάδιο για να μην ενοχληθούν οι κάτοικοι. Καλά έκανε.

Η συναυλία δεν απογοήτευσε. Ενέργεια, δύναμη και ζωντάνια από την πρωτότυπη μουσική ενός συγκροτήματος που με 5 μόλις δίσκους δημιούργησε θρύλο στην μουσική. Μια λέξη μόνο, έκσταση. Ασταμάτητο χοροπηδητό, ξύλο και τραγούδι μέχρι ξελαρυγκιάσματος.

Βραχνιασμένοι φύγαμε την επόμενη για την διάσημη Βενετία.

Το, παρολίγον, ατύχημα.

Όσοι καβαλούν μοτοσυκλέτα γνωρίζουν ότι είσαι ευάλωτος σε κάποια κακιά στιγμή. Είμασταν εξοπλισμένοι με καλοκαιρινά, διάτρητα μπουφάν με ενισχύσεις σε χέρια και πλάτη. Φορούσαμε ζώνη με προστατευτικά στην μέση και επικαλαμίδες με προστασία για τα γόνατα. Κράνη βεβαίως και γάντια με προστατευτικά. Αλλά δεν εξαρτώνται όλα από σένα.

Βγαίνοντας από το Μιλάνο και πριν φτάσουμε στα διόδια, παίρνω μια δεξιά στροφή κάτω από μια γέφυρα. Είμαι στην δεξιά λουρίδα και πηγαίνω ανάμεσα από 80 με 90. Βλέπω από τον καθρέπτη να με πλησιάζει μια μοτοσυκλέτα από αριστερά. Με προσπερνά ένα BMW GS κίτρινο. Προσέχω τον οδηγό καθώς άτι δεν μου κάθεται καλά στην πορεία της όπως είναι πια μερικά μέτρα μπροστά μου. Το τιμόνι της αρχίζει να κοσκινίζει και καταλαβαίνω ότι ο οδηγός χάνει τον έλεγχο. Με τρόμο τον βλέπω να πέφτει με ορμή στο αριστερό διάζωμα και κάνοντας γκελ με θόρυβο αυτός και η μοτοσυκλέτα του τινάζονται μπροστά μου στην έξοδο της στροφής. Έχω ήδη αρχίσει να φρενάρω και αρχίζει το δικό μου τιμόνι να τινάζεται δεξιά αριστερά (κοσκινίζει) και η πίσω ρόδα μου να γλιστράει.

Εδώ πρέπει να προτρέψω κάθε μοτοσικλετιστή να κάνει μαθήματα ασφαλούς οδήγησης. Αυτό με έσωσε εμένα εκείνη την στιγμή καθώς το μυαλό μου άρχισε να δουλεύει πάνω σε ό,τι έμαθα στο Riding school ασφαλούς οδήγησης του Θανάση Χούντρα.

Μόλις ένιωσα το τιμόνι να κοσκινίζει χαλάρωσα την λαβή στο τιμόνι και άφησα την μοτοσυκλέτα να ισορροπήσει, όπως ήξερα ότι θα κάνει. Αφού δεν έχω ABS έπαιζα το πόδι μου στο φρένο, αφήνοντας να ισιώνει και ξαναπατώντας το. Ξανά και ξανά.

Μπροστά μου ο οδηγός σερνόταν στην άσφαλτο κυλώντας ενώ η μηχανή του έξυνε το οδόστρωμα γρατζουνώντας το. Όπως είχα μάθει έδιωξα το βλέμμα μου από τα εμπόδια προς την μικρή διέξοδο που είχα δεξιά.

Απέφυγα τον άνθρωπο και προσπέρασα την μηχανή του σταματώντας τελικά στην ΄διαγράμμιση της συμβολής με άλλον δρόμο από δεξιά.

Οι νταλίκες πίσω είχαν σταματήσει την κυκλοφορία και ένας άλλος μοτοσικλετιστής είχε σταματήσει να βοηθήσει. Ο οδηγός που έπεσε ήταν γεμάτος αίματα στο πρόσωπο καθώς φορούσε μισό κράνος. Δεν φαινόταν να είχε χτυπήσει πολύ πάντως. Καλέστηκε ασθενοφόρο και αστυνομία και μετά από κατάθεση συνεχίσαμε το ταξίδι.

Ευτυχώς είχαμε προνοήσει να κλείσουμε καμιά 20αριά χιλιόμετρα από την Βενετία και μετακινούμασταν προς τα εκεί με τραίνο. Αυτό μας έδωσε 2 μέρες να ξεκουραστούμε από την οδήγηση και αναζωογονημένοι περπατήσαμε την Βενετία. Δεν ξέρω πως να περιγράψω την εμπειρία. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. 

*Μην κάτσετε σε καφετέρια στην πλατεία του Αγίου Μάρκου

10 ευρώ η κόκα κόλα!!!

*Παράδεισος σοκολάτας

*666

Τα αξιοθέατα, ο καθεδρικός του αγίου Μάρκου, το παλάτι των δόγηδων, η γέφυρα Rialto. Τα κανάλια, τα πλωτά. Ένας λαβύρινθος από στενάκια που χάνεσαι, μέσα τους και αυτός είναι ο σκοπός τελικά για να ζήσεις την εμπειρία αυτού του θαύματος. Δεν περιγράφω άλλο.

Παρασκευή 10 Ιουλίου φτάνουμε στο San Marino, ένας στρατηγικός σταθμός ξεκούρασης μιας ημέρας πριν την επιστροφή, αυτή την φορά στην Πάτρα, που μειώνει την οδήγηση επιστροφής στην Αθήνα. Το San Marino είναι ξεχωριστό κρατίδιο, πολύ μικρό, πολύ οργανωμένο με ένα ιστορικό κέντρο ψηλά στην οχυρωμένη κορυφή. Θα άξιζε να έχει μία, δύο μέρες.

Ανκόνα πια και έξω από το check in ο Ιταλός που έχει το καφενεδάκι ξέρει και κάνει Φραπέ και Φρέντο εσπρέσσο ala Greca... Επιτέλους

Πάτρα Αθήνα και χρειαζόμαστε διακοπές για να ξεκουραστούμε από τις διακοπές.

Road trip 2.700 χιλιόμετρα συνολικά.

ΥΓ1. Η ηλικιωμένη μοτοσικλέτα μου με άφησε άφωνο. Δεν έπεσε καθόλου η στάθμη του λαδιού. Δεν διαμαρτυρήθηκε. Έτρεχε, πλάγιαζε, φρέναρε και έκαιγε σε διαδρομές που πήγαινα με 105-115 χλμ/ώρα 4,3 λίτρα/100 χλμ!

ΥΓ2. Όπου και να έβαλα βενζίνη στην Ιταλία, ESSO, IP, Q8, ENI ήταν καλλίτερη από τν καλλίτερη που έχω βάλει στην Ελλάδα. Έβγαζα πολύ περισσότερα χιλιόμετρα. Το ξυλόλιο πάει και έρχεται στη χώρα μας.

ΥΓ3. Οι Ιταλοί οδηγοί δεν είναι μόνο επιθετικοί, κολλάνε πίσω σου μέχρι να σε αναγκάσουν να κάνεις στην άκρη από την μεσαία λουρίδα, κάμουν ό,τι και εμείς. Σφήνες, αλλαγή λουρίδας χωρίς φλας, you name it.

Καλές διαδρομές, πολύ metal, και πάντα όρθιοι σύντροχοι

Αιμάτινη Σελήνη

 

Click for English Version 

Κυκλοφόρησε η νέα μου νουβέλα μυστηρίου/τρόμου "Αιμάτινη Σελήνη" από τις ποιοτικές εκδόσεις "Εντύποις".

Περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Μια ομάδα αρχαιολόγων στην ορεινή Αρκαδία έρχεται σε σύγκρουση με μια πολυεθνική εταιρεία που έχει στήσει εργοτάξιο στον χώρο της ανασκαφής. Ένας αστυνομικός αναλαμβάνει να διελευκάνει μυστηριώδεις εξαφανίσεις, ενώ ένας μυστηριώδης υπάλληλος της Αμερικάνικης πρεσβείας παρακολουθεί κάθε κίνηση.

Όλα οδηγούν σε μια νουβέλα σασπένς και τρόμου, γύρω από μια αρχαία κατάρα που επιβιώνει έως σήμερα.

Αυτή η νουβέλα έχει μακρά ιστορία αφού ξεκίνησα να την πλέκω στο μυαλό μου τα μέσα της δεκατετίας του 2000.

Είμασταν μια παρέα από φίλους/κουμπάρους που με τα παιδιά τους φιλοξενούμασταν στο σπίτι ένος της παρέας στην ορεινή Αρκαδία, κοντά στην Κοντοβάζαινα Γορτυνίας όπου κοντά ήταν η αρχαία πόλη Θέλπουσα, σημερινά Τρόπαια. Είχαμε μια εκπληκτική ατμόσφαιρα κοινόβιου σε κείνες τις χειμερινές διακοπές. 

Είμασταν τέσσερα ζευγάρια και είχαμε μαζί μας τα παιδιά μας, συνολικά δέκα. ΄Το σπίτι είχε τρις μεγάλους χώρους όπου τα παιδιά κοιμόταν σε έναν από αυτούς όλα μαζί. Τα μεγαλύτερα από αυτά ήθελαν να ακούσουν ιστορίες το βράδυ και ζήταγαν να είναι κάπως "τρομακτικές". 

Έτσι εναλλασσόμασταν οι γονείς για να λέμε κάποια ιστορία ύπνου περιτρυγιρισμένοι από παιδιά δημοτικού. Μέσα σε αυτόν τον κύκλο παιδικότητας και έντονου συναισθήματος μοιράσματος ξεκίνησα να σκαρώνω την ιστορία του "Κλεάνθη". Μια ιστορία που έγινε η αγαπημένη τους εκείνα τα χρόνια της αθωότητάς τους πάνω στα βουνά της Αρκαδίας. 

Είκοσι χρόνια μετά, τα παιδιά ενηλικιώθηκαν, όπως ενηληκιώθηκε και η ιστορία. Έγινε μια τρομακτική ιστορία για μεγάλους πια. Ανυπομονώ να την διαβάσουν τα τότε παιδιά, τώρα ενήλικες και να δω αν μπορώ να τα τρομάξω όπως τότε.

English Version

My new mystery/horror novella, "Blood Moon", has been published by the quality editions "Entypois".

Blurb from the back cover: A group of archaeologists in mountainous Arcadia comes into conflict with a multinational corporation that has set up a construction site at the excavation area. A police officer takes on the task of investigating mysterious disappearances, while a mysterious American Embassy official monitors every move. It all leads to a novella of suspense and horror, revolving around an ancient curse that survives to this day.

This novella has a long history, as I first began weaving it in my mind back in the mid-2000s. We were a group of friends and close relatives who, along with our children, were being hosted at the house of one of our friends in mountainous Arcadia, near Kontovazaina in Gortynia, close to the ancient city of Thelpousa, Tropaia today. We shared an amazing, communal-like atmosphere during those winter vacations. We were four couples and had our children with us—ten in total. The house had three large rooms, and all the children slept together in one of them. The older ones wanted to hear stories at night and asked for them to be somewhat "scary." So, we parents took turns telling bedtime stories, surrounded by elementary school kids. Within this circle of childhood and intense feelings of sharing, I began to concoct the story of "Kleanthis." A story that became their favorite during those years of innocence up on the mountains of Arcadia.

Twenty years later, the children have grown up, and so has the story. It has become a scary story for adults now. I can't wait for those children of the past—adults now—to read it and see if I can still scare them just like I did back then.