Η Οδύσσεια μιας Οδύσσειας - The Odyssey of an Odyssey

Click for English Version 

        Πολύς λόγος γίνεται για την επικείμενη «Οδύσσεια» του Νόλαν και ποσο «απογοήτευση» θα είναι. Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που θέλουν να δουν "ιστορία" σε μια ελεύθερη μεταφορά ενός λογοτεχνικού-μυθολογικού ποιήματος. Επειδή τα έπη είναι από τα αγαπημένα μου αναγνώσματα και έχω διαβάσει και αρκετές μελέτες πάνω σε αυτά, σημασία έχει αυτό που θα κάνει ο Νόλαν να μεταφέρει το πνεύμα του έργου. Το πνεύμα δεν είναι οι στολές, το χρώμα του δέρματος (που έτσι και αλλιώς αυτή η διαφοροποίηση είναι πολύ σύγχρονη για να δικαιολογήσει τον αποικισμό και τις βαρβαρότητες και δεν υπήρχε στην αρχαιότητα). Το πνεύμα δεν είναι η πολεμική/στρατιωτική δεινότητα ούτε η φήμη. Στο σημείο που ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον Άδη και βρίσκει τον Αχιλλέα, όχι σκιά χωρίς συνείδηση καθώς είναι ημίθεος και όχι θνητός, ακολουθεί ο διάλογος όπου ο Οδυσσέας μακαρίζει τον Αχιλλέα για την θέση του στον Άδη και εκείνος συντρίβοντας την φήμη που απέκτησε στην Ιλιάδα ως ο καλύτερος πολεμιστής λέει "Καλύτερα δούλος σε φτωχό αφέντη παρά βασιλιάς στις σκιές του Άδη".

 

Επίσης, για παράδειγμα, στο νησί των Κυκλώπων πηγαίνοντας προς την σπηλιά του Πολύφημου ο Οδυσσέας βλέπει την ακαλλιέργητη γη και αναρωτιέται ποιοι ζουν σε εύφορη γη και δεν την καλλιεργούν, υπονοώντας ότι ο πολιτισμός της γεωργίας και της μόνιμης κατοικίας δεν έχει φτάσει σε αυτά τα μέρη.
Το κίνητρο του Οδυσσέα δεν είναι πια η δόξα, η φήμη, η νίκη. Είναι ο πόνος για την επιστροφή, η νοσταλγίας (νόστος=επιστροφή-άλγος=πόνος), για έναν κόσμο που άφησε πίσω του. Την σύζυγό του και τον γιό του. Την μικρή και φτωχή πατρίδα του. Έναν κόσμο που ξεκίνησε να του στερεί η δική του Ύβρις και θα χρειαστεί να τον ξανακερδίσει αφού φεύγοντας τον άφησε απροστάτευτο. Το τέλος του Οδυσσέα (δεν ξέρω αν υπάρχει στην ταινία) είναι άδοξο και αυτό, αποτέλεσμα των δικών του πράξεων. Το πνεύμα της Οδύσσειας κινείται γύρω από τον άνθρωπο και τις κακουχίες που προσπαθεί να υπερβεί για να ζήσει στο τέλος με τους δικούς του, μακριά από την φενάκη του αγώνα για φήμη και την αισχρότητα του μεγάλου πολέμου που τελικά κατέστρεψε όλους τους ήρωες-βασιλιάδες που πήραν μέρος.

Αυτό το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό. Όλοι οι Έλληνες που πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο ψάχνοντας για δόξα και λάφυρα καταστράφηκαν. Ο Αίας αυτοκτόνησε γιατί ντροπιάστηκε από τον Οδυσσέα στην μάχη για τα άρματα του Αχιλλέα. Ο Διομήδης αυτοεξορίστηκε καθώς στο Άργος η γυναίκα του είχε βρει άλλον σύζυγο μετά από τόσα χρόνια απουσίας, όπως και πολλές άλλες γυναίκες των στρατιωτών. Για να αποφύγει έναν εμφύλιο κατέληξε σε μια γωνιά της Ιταλίας όπου και ξεχάστηκε. Ο Αγαμέμνονας δολοφονήθηκε από την Κλυταιμνήστρα γιατί θυσίασε την κόρη τους  Ιφιγένεια για να μπορέσει να ξεκινήσει ο στόλος για την Τροία. Ο Μενέλαος με την Ελένη χάθηκαν και ο στόλος τους ταξίδευε και πέρασε διάφορα μαζί με τους λαούς της θάλασσας, πολεμώντας στην Αίγυπτο και κακόπαθε μέχρι να γυρίσει. Ο Οδυσσέας είχα την Οδύσσεια και ένα άδοξο τέλος όπως είπαμε.

 

Τα έπη, η μικρή Ιλιάδα (μεταπολεμικά έπη και μύθοι όπως και οι τραγωδίες) δείχνουν μια αντιπολεμική στάση και τονίζουν την καταστροφή και τα άσχημα που επιφέρει στους ανθρώπους ο πόλεμος. Δείχνουν ότι η «Ύβρις», η ασέβεια προς τους θεούς (στους άγραφούς νόμους και η αλαζονεία) οδηγούν σε κατακρήμνιση του ανθρώπου. Ο σεβασμός(η Ιλιάδα τελειώνει με τον Αχιλλέα να παραδίδει το πτώμα του Έκτορα στον Πρίαμο) και η αγάπη(ο Οδυσσέας υπομένει τα πάντα και αρνείται να γίνει αθάνατος από την Καλυψώ) κινούν τον κόσμο.

 

Ο Αριστοτέλης τονίζει ότι ο Όμηρος είναι ο διδάσκαλος των Ελλήνων. Τα έπη έρχονται χρονολογικά μετά την κατάρρευση του Μυκηναϊκού πολιτισμού της εποχής του χαλκού. Πολύ πιθανή ερμηνεία είναι ότι ήταν τόση μεγάλη η εκμετάλλευση και η συσσώρευση πλούτου από την ελίτ που κάποιο γεγονός (είτε πόλεμος, είτε κάποια διατάραξη στην εφοδιαστική αλυσίδα (τροφή, χαλκός, κασσίτερος) είτε κάποιος συνδυασμός επέφερε τεράστια αναταραχή και διάλυση των δομών εξουσίας. Υπάρχει και η εξήγηση για την «κάθοδο των Δωριέων» ότι είναι άνθρωποι που επιτέθηκαν από τα δάση στις πόλεις. Όποιος και να είναι ο λόγος, χάθηκε η ιστορία, η γραφή και ο πολιτισμός.  Αυτό έδωσε την δυνατότητα, με την επινόηση του σύγχρονου αλφάβητου να γίνει η (φωνητική) γραφή προσιτή σε μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων από μία κλειστή κάστα γραμματέων ή ιερέων. Με τον Όμηρο οι ηθικές αρχές αλλάζουν και με ζυμώσεις και την πάροδο του χρόνου γεννιέται και εξελίσσεται ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός.

 

Παρά τα όσα λέγονται για την επιρροή του Ελληνικού πολιτισμού στην «Δύση», δυστυχώς, δεν είναι αυτός που επικράτησε ως μοντέλο. Ο Ρωμαϊκός (ή ελληνορωμαϊκός πιο σωστά) επικράτησε ως σκέψη, νομικό υπόβαθρο,  πολιτικό(res publica: αντιπροσώπευση) και θρησκευτικό(χριστιανικό) κατεστημένο. Οι κύριες αρχές του σμιλεύτηκαν από ένα άλλο ποίημα, παραγγελία από του Αύγουστο Καίσαρα.

Μετά την νίκη του επί του Μάρκου Αντώνιου ο Αύγουστος θέλησε να πετύχει δύο πράγματα: να φτιάξει ένα αφήγημα που διδάσκοντάς το να εμπεδώνει το πολιτικό κατεστημένο της αυτοκρατορίας και δεύτερο να αποσείσει πάνω από την κουλτούρα της Ρώμης την βαριά σκιά της Ελληνικής κουλτούρας.

"Graecia capta ferum victorem cepit et artes intulit agresti Latio." (Η κατακτημένη Ελλάδα κατέκτησε τον άγριο νικητή της και εισήγαγε τις τέχνες στο αγροίκο Λάτιο). Οράτιος (65 π.Χ. – 8 π.Χ.) στο έργο του «Επιστολές» (Epistulae, Βιβλίο ΙΙ, 1, 156).

Έτσι, κατά παραγγελία του Αυγούστου, ο ποιητής Βιργίλιο γράφει την «Αινειάδα». Στο έργο (μια αντεστραμμένη αντιγραφή του διδύμου Ιλιάδας-Οδύσσειας) ο Αινείας, Τρώας ευγενής, μετά την πτώση της Τροίας περιπλανιέται με τους πρόσφυγες Τρώες και ιδρύει την Ρώμη. Στο έργο οι Έλληνες παρουσιάζονται πανούργοι και χωρίς τιμή. Νικούν τους Τρώες με τέχνασμα και όχι στρατιωτική υπεροχή. Το έργο δείχνει την αξία της προσκόλλησης στην παράδοση, προάγει την προγονολατρεία, τον συντηρητισμό και την στρατιωτική δεινότητα (με την οποία η Ρώμη επικράτησε στρατιωτικά αλλά κατακτήθηκε πολιτισμικά από την ανοιχτή, προοδευτική κουλτούρα των Ελλήνων. «Ανθρωποκεντρική» η μία, «Κρατικοκεντρική» η άλλη. Γι’ αυτό άλλωστε στον Θουκυδίδη αναφέρεται «οι Αθηναίοι, οι Λακεδαιμόνοι κλπ αποφάσισαν» ενώ στην Ρώμη – όπως και σήμερα – αναφέρεται η Ρώμη και η δόξα της ).

Για να γυρίσουμε στο κύριο θέμα μας, είναι αυτή η τελευταία Ρωμαϊκή κουλτούρα που κάνει τους ανθρώπους να αξιολογούν έργα όπως η «Οδύσσεια» ή άλλα με το πρίσμα των αξιών που αναφέραμε, και όχι να ψάχνουν αν τελικά το παρουσιαζόμενο έργο έχει το πνεύμα που είπαμε στην αρχή ή ακόμη και αν με όχημα ένα άλλο αξιόλογο έργο θέλει να παρουσιάσει κάτι σύγχρονο, ρηξικέλευθο και νέο. Όπως έκαναν άλλωστε και οι τραγωδοί με τις εκδοχές των μύθων που διασκεύαζαν με μεγάλη επιτυχία διότι δεν ήταν σκοπός τους να δείξουν την ιστορία ούτε να διδάξουν(το ανέβασμα της τραγωδίας λεγόταν διδαχή) την ανωτερότητα της «φυλής» αλλά να ερευνήσουν την ανθρώπινη φύση και τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και κοινωνίας.

        Το έργο του Νόλαν, που δεν έχει απογοητεύσει με ό,τι έχει κάνει ως τώρα, θα κριθεί ως δικό του αυτούσιο έργο και για το μήνυμα που θα μεταφέρει.

English Version

Evaluating Nolan’s "Odyssey": Spirit Over Spectacle

Much has been said about Nolan’s upcoming Odyssey and how much of a "disappointment" it might be. I struggle to understand those who demand "history" in a free adaptation of a literary-mythological poem. Since the epics are among my favorite readings—and having studied them extensively—what truly matters is how Nolan manages to convey the spirit of the work.

That spirit is not found in costumes or skin color (racial distinctions, after all, are a modern construct used to justify colonization and barbarity, and did not exist in antiquity). Nor is the spirit defined by martial prowess or fame. Consider the moment Odysseus descends into Hades and encounters Achilles. Achilles is not a mindless shade; as a demigod, he retains his consciousness. Odysseus congratulates him on his high status among the dead, but Achilles—shattering the fame he earned in the Iliad as the greatest of warriors—replies: "I would rather be a serf to a poor master than king among the shadows of Hades."

Furthermore, on the island of the Cyclopes, as Odysseus approaches Polyphemus' cave, he observes the uncultivated land. He wonders who could live on such fertile soil without tilling it, implying that the civilization of agriculture and permanent settlement had not yet reached those parts.

Odysseus' motivation is no longer glory, fame, or victory. It is the pain of return—nostalgia (nostos = return, algos = pain)—for a world he left behind: his wife, his son, and his small, impoverished homeland. It is a world he began to lose through his own Hubris, and one he must reclaim after leaving it defenseless. Odysseus' end is equally inglorious—a result of his own actions. The spirit of the Odyssey centers on the human being and the hardships one must overcome to finally live among loved ones, far from the illusion of the struggle for fame and the obscenity of the Great War that ultimately destroyed all the hero-kings involved.

This last point is crucial. All the Greeks who participated in the Trojan War seeking glory and spoils were destroyed. Ajax committed suicide after being shamed by Odysseus in the contest for Achilles' armor. Diomedes went into self-exile after finding his wife had taken another husband in Argos after his years of absence. To avoid civil war, he ended up in a corner of Italy and was forgotten. Agamemnon was murdered by Clytemnestra because he sacrificed their daughter, Iphigenia, to launch the fleet. Menelaus and Helen were lost at sea, and their fleet suffered greatly while wandering among the "Sea Peoples" and fighting in Egypt before returning. Odysseus had his Odyssey and, as mentioned, an inglorious end.

The epics, the Little Iliad (post-war myths), and the tragedies all demonstrate an anti-war stance, emphasizing the destruction war inflicts upon humanity. They show that Hubris—disrespect toward the gods (the unwritten laws) and arrogance—leads to man’s downfall. Respect (the Iliad ends with Achilles returning Hector’s body to Priam) and love (Odysseus enduring everything and refusing immortality from Calypso) are what move the world.

Aristotle emphasized that Homer is the teacher of the Greeks. The epics emerged chronologically after the collapse of the Bronze Age Mycenaean civilization. A likely interpretation is that the extreme exploitation and accumulation of wealth by the elite—combined with war, disruptions in the supply chain (food, copper, tin), or both—led to massive upheaval and the dissolution of power structures. There is also the explanation of the "Dorian Invasion"—people attacking from the forests into the cities. Whatever the cause, history, writing, and culture were lost. This vacuum allowed for the invention of the modern alphabet, making (phonetic) writing accessible to a greater number of people rather than a closed caste of scribes or priests. With Homer, moral principles shifted, and through this cultural fermentation, ancient Greek civilization evolved.

Despite the perceived influence of Greek culture on the "West," it is not the Greek model that ultimately prevailed. The Roman (or more accurately, Graeco-Roman) model became the dominant framework for law, politics (res publica: representation), and religion (Christianity). Its core principles were carved by another poem commissioned by Augustus Caesar.

After his victory over Mark Antony, Augustus sought two things: to create a narrative that would consolidate the political establishment of the Empire, and to step out from the heavy shadow of Greek culture. As Horace wrote: "Graecia capta ferum victorem cepit et artes intulit agresti Latio" (Captive Greece took captive her savage conqueror and brought the arts to rustic Latium).

Thus, at Augustus' request, Virgil wrote the Aeneid. In this work (an inverted copy of the Iliad-Odyssey duo), Aeneas, a Trojan noble, wanders with Trojan refugees after the fall of Troy to found Rome. Here, the Greeks are portrayed as cunning and dishonorable, defeating the Trojans through trickery rather than military superiority. The work promotes tradition, ancestral worship, conservatism, and military might—the means by which Rome conquered physically, even as it was conquered culturally by the open, progressive culture of the Greeks.

One culture was "Anthropocentric" (human-centered), the other "State-centric." This is why in Thucydides, the references are to "the Athenians, the Lacedaemonians, etc., decided," whereas in Rome—as is often the case today—the focus is on Rome and its collective glory.

Returning to our main subject, it is this "Roman" cultural lens that leads people today to judge works like the Odyssey through the narrow values mentioned above, rather than seeking the spirit of the work or seeing if it uses a classic foundation to present something modern and ground-breaking. This is exactly what the ancient tragedians did with their successful adaptations of myths; their goal was not to present "history" or to teach the superiority of a "race," but to investigate human nature and the relationship between the individual and society.

Ήταν η ωραία Ελένη... άνθρωπος; - Was Helen of Troy... Human?

Click for English Version 

Δεν έχει επιβεβαιωθεί καν η πληροφορία ότι η Λουπίτα Νιόνγκο (Lupita Nyong'o) θα υποδυθεί την Ωραία Ελένη στην Οδύσσεια του Νόλαν (όχι του Ομήρου) και έχει ξεσπάσει επανάσταση στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Παρατηρείται μια έντονη κριτική, η οποία στρέφεται κυρίως κατά της λεγόμενης «woke ατζέντας», η οποία θεωρείται ότι καταστρέφει την ψευδαίσθηση μιας φυλετικής ανωτερότητας. Ωστόσο, δεν υφίσταται καμία οργανωμένη «woke ατζέντα». Είναι ένας θολός όρος που χρησιμοποιείται για να καθορίζει ως εχθρό όποιον επιθυμούμε κάθε φορά. Έτσι, όποια κοινωνικοπολιτική θέση δεν μας αρέσει, τη βαφτίζουμε woke και της επιτιθέμεθα με μένος.

Ας πάμε όμως στο προκείμενο. Οι αντιδράσεις εστιάζουν στο ότι η Ωραία Ελένη δεν ήταν μαύρη και άρα διαστρεβλώνεται η ιστορία. Είναι απαραίτητο όμως να διευκρινιστεί ότι η Ωραία Ελένη ΔΕΝ ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Ο Τρωικός πόλεμος μάλλον βασίζεται σε πραγματικό γεγονός που συνέβη περί το 1300 π.Χ.(Ύστερη Εποχή του Χαλκού). Στο μυθιστόρημά μου «Στις πύλες του Άδη» αναφέρω κάποια στοιχεία που το στηρίζουν ως γεγονός. Οι Χετταίοι όντως είχαν διαμαρτυρηθεί στον ηγέτη των Αχιγιάβα (Αχαιοί) (επιστολή Manapa-Tarhunta ή Tawagalawa) για τις παράλιες επιδρομές του αδελφού του (Αγαμέμνων - Μενέλαος;). Υπάρχει αιγυπτιακή πλάκα που το αναφέρει. Επίσης, η επίθεση των λαών της θάλασσας στην Αίγυπτο που αναφέρεται σε αιγυπτιακές ιστορικές αναφορές(επιγραφές του Medinet Habu του Ραμσή Γ', Στήλη του Μερνεπτά), καταγράφεται και στην Οδύσσεια (εξιστορείται στον Τηλέμαχο όταν αυτός πάει στην Σπάρτη ψάχνοντας για την τύχη του Οδυσσέα).

Τα έπη δημιουργούνται περίπου το 700 π.Χ., δηλαδή 500-600 χρόνια μετά τα ιστορικά γεγονότα, και αποτελούν μυθοπλασία. Είναι ποιήματα για τέρψη, αναψυχή, καθοδήγηση και διδασκαλία. Γι' αυτό περιλαμβάνουν συνεχείς παρεμβάσεις των θεϊκών δυνάμεων. Μάλιστα, η βασική αιτία του πολέμου ήταν οι ίδιοι οι θεοί, αφού η Αφροδίτη έδωσε ως έπαθλο στον Πάρη την ωραιότερη γυναίκα στον κόσμο, με αντάλλαγμα το μήλο της Έριδος. Στον μύθο, η Έρις, η θεότητα της διχόνοιας, δεν εκλήθη στους γάμους του Πηλέα και της Θέτιδος (των γονέων του Αχιλλέα) και για εκδίκηση άφησε ένα χρυσό μήλο με τη χάραξη «τῇ καλλίστῃ». Στη διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ Ήρας, Αθηνάς και Αφροδίτης, επιλέχθηκε ως κριτής ο Πάρης.

Η ουσία είναι ότι η επίκληση της ιστοριομυθολογικής ακρίβειας είναι προσχηματική. Αν υπήρχε πραγματική ευαισθησία, θα είχε εκδηλωθεί όταν στην ταινία «300» ο Ξέρξης εμφανιζόταν ως μια ανδρόγυνη, γιγάντια φιγούρα, οι Έφοροι ως μια κάστα λεπρών γερόντων που χρηματίστηκε από τους Πέρσες και η βασίλισσα Γόργω εξαναγκαζόταν σε συνεύρεση για να σταλούν ενισχύσεις. Επίσης, δεν υπήρξαν διαμαρτυρίες όταν ο Εφιάλτης παρουσιάστηκε ως Λακεδαιμόνιος γκροτέσκα φιγούρα, ούτε για την εμφάνιση ρινόκερων, βομβών και τεράτων στην οθόνη. Εκεί η ακρίβεια δεν θεωρήθηκε σημαντική, διότι το αποτέλεσμα κολάκευε μια συγκεκριμένη αντίληψη περί πολεμικής αρετής.

Την ίδια την «πολεμική αρετή» την καταβαραθρώνει ο ίδιος ο Όμηρος. Όταν ο Οδυσσέας συναντά στον Άδη τον Αχιλλέα, τον μεγαλύτερο πολεμιστή, η απάντηση του τελευταίου είναι ισοπεδωτική: «Καλύτερα δούλος σε φτωχό αφέντη παρά βασιλιάς στον Άδη».

Η μελέτη των αρχαίων τραγωδιών και των φιλοσοφικών κειμένων καταδεικνύει ότι τα έργα που άντεξαν στον χρόνο εξέφραζαν πανανθρώπινες αξίες. Υπάρχει μία μόνο φυλή στο ανθρώπινο είδος: η ανθρώπινη φυλή. Ο ήρωας της τραγωδίας είναι ο άνθρωπος που συνειδητοποιεί την ύπαρξή του και το αναπόφευκτο τέλος της. Αυτή η δεινή πραγματικότητα δημιουργεί την τραγικότητα του ανθρώπου, ανεξαρτήτως καταγωγής ή χρώματος δέρματος.

Όσοι ισχυρίζονται ότι διαστρεβλώνεται η ιστορία, σφάλλουν και αμφιβάλλω αν τα έχουν καν διαβάσει. Προσωπικά, έχω διαβάσει τουλάχιστον τρεις φορές τα έπη και επιπλέον 4-5 βιβλία με αναλύσεις πάνω σε αυτά (κυρίως του Μαρωνίτη) και αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι αυτού του μεγέθους τα έργα μιλάνε για τον άνθρωπο. όχι τον λευκό άνθρωπο, όχι τον Έλληνα. Για τον άνθρωπο.  Γι' αυτό είναι τεράστιας αξίας και αντέχουν στον χρόνο. 

«Αυτός ο οικουμενισμός επιβεβαιώνεται και από την ιστορική στάση των Ελλήνων απέναντι στους αντιπάλους τους. Μετά τη νίκη εναντίον των Περσών, οι Έλληνες δεν θεωρούσαν εαυτούς φυλετικά ανώτερους. Στην τραγωδία "Πέρσαι" του Αισχύλου, ο ποιητής αντιμετωπίζει τον ηττημένο εχθρό με βαθιά αξιοπρέπεια και ενσυναίσθηση, εστιάζοντας στην κοινή ανθρώπινη μοίρα της ύβρεως και της πτώσης και όχι σε εθνικούς χλευασμούς. Αντίστοιχα, τα γραπτά του Ξενοφώντα, όπως η "Κύρου Παιδεία", καταδεικνύουν έναν βαθύ σεβασμό για τον περσικό πολιτισμό, την εκπαίδευση και τη διοίκησή τους. Οι Έλληνες αντιλαμβάνονταν ότι βρίσκονταν σε πόλεμο με μια διαφορετική αυτοκρατορία, αλλά όχι με μια διαφορετική ανθρώπινη φύση.»

Στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, η ηρωίδα έρχεται αντιμέτωπη με το δίλημμα μεταξύ «νομίμου» και «ηθικού». Το ερώτημα της επιλογής παραμένει το ίδιο, όποιο κι αν είναι το χρώμα του δέρματος της πρωταγωνίστριας. Αντίστοιχα, στην Κούβα λατρεύουν τη μαύρη Παναγία, διότι είναι η ουσία του συμβόλου που έχει σημασία και όχι η χρωματική ακρίβεια ή αν φορά ει κιμονό αντί για χιτώνα.

Η ρατσιστική οπτική είναι μια νοοτροπία που εξυπηρετούσε την επιβίωση στις σπηλιές, αλλά πλέον είναι αναχρονιστική, ανήθικη και επικίνδυνη. Δεν είναι δυνατόν να επιχαίρουμε για νεκρούς συνανθρώπους μας επειδή νομίζουμε ότι είναι διαφορετικοί (κατώτεροι βασικά). Γινόμαστε απάνθρωπα κτήνη.
Δεν είναι ζήτημα, επίσης, αν καταγόμαστε από τα ζώα. Η επιστήμη έχει λύσει το ζήτημα της καταγωγής μας·
το θέμα είναι να μην μένουμε ζώα.  

Ποια είναι η ουσία του θέματος; Μια ηθοποιός θα υποδυθεί έναν ρόλο σε ένα έργο τέχνης. Το έργο τέχνης πρέπει να κρίνεται από το τι συνεισφέρει στην ανθρώπινη σκέψη.

English Version

The report that Lupita Nyong'o will portray Helen of Troy in Christopher Nolan’s Odyssey (distinct from Homer’s) remains unconfirmed; nevertheless, it has ignited a firestorm across social media. This intense criticism is largely directed at the so-called "woke agenda," perceived by some as a threat to the illusion of racial superiority. In reality, no organized "woke agenda" exists. It is a nebulous term employed to categorize any perceived adversary. Consequently, any sociopolitical stance that creates discomfort is labeled "woke" and subjected to aggressive hostility.

To address the core issue: the backlash centers on the claim that Helen of Troy was not Black, and thus, history is being distorted. However, it is imperative to clarify that Helen of Troy was NOT a historical figure. The Trojan War is likely based on actual events occurring around 1300 BCE (Late Bronze Age). In my novel, At the Gates of Hades, I cite evidence supporting this. Hittite records (such as the Manapa-Tarhunta or Tawagalawa letters) document formal complaints to the leader of the Ahhiyawa (Achaeans) regarding coastal raids conducted by his brother (possibly Agamemnon or Menelaus).

Egyptian inscriptions—specifically the Medinet Habu inscriptions of Ramesses III and the Merneptah Stele—reference the invasion of the "Sea Peoples," a phenomenon also recorded in the Odyssey during Telemachus's visit to Sparta in search of Odysseus.

The epics were composed around 700 BCE, approximately 500–600 years after these historical events, and are works of fiction. They are poems intended for aesthetic pleasure, guidance, and instruction, which explains the constant intervention of divine forces. Indeed, the primary cause of the war in myth was the gods themselves, after Aphrodite promised Paris the most beautiful woman in the world in exchange for the Apple of Discord. According to the myth, Eris, the goddess of strife, was not invited to the wedding of Peleus and Thetis (the parents of Achilles) and, in revenge, left a golden apple inscribed "to the most beautiful" (tē kallistē). In the ensuing dispute between Hera, Athena, and Aphrodite, Paris was appointed as the judge.

The invocation of historio-mythological accuracy is, in essence, a pretext. Had there been genuine concern for accuracy, it would have surfaced when, in the film 300, Xerxes was depicted as an androgynous, giant figure, the Ephors as a caste of leper-like elders bribed by Persians, and Queen Gorgo was forced into sexual submission to secure reinforcements. Furthermore, there were no protests when Ephialtes was transformed from a Thessalian shepherd into a grotesque Lacedaemonian figure, nor when rhinoceroses, bombs, and monsters reminiscent of the "Predator" appeared on screen. In that instance, accuracy was deemed irrelevant because the portrayal flattered a specific conception of martial virtue.

Homer himself (if he existed as a single entity) deconstructs this very "martial virtue." When Odysseus encounters Achilles in Hades, the greatest warrior ever described offers a devastating and leveling response: "I would rather be a slave to a poor master than king of all the dead."

The study of ancient tragedies and philosophical texts demonstrates that works enduring through time do so because they express universal human values. There is only one race in the human species: the human race. The tragic hero is the human being transitioning from the era of myth to the era of the polis and the search for truth—a being cognizant of existence and its inevitable end. This stark reality creates a tragedy shared by all, regardless of lineage, skin color, or physical features.

Those who claim history is being distorted are mistaken, and I doubt they have even read the source material. Having read the epics at least three times, alongside numerous scholarly analyses (most notably those by Maronitis), it is clear that works of this magnitude speak to the human condition—not to the "white" man or the "Greek" man, but to humanity. This is why they possess immense value and withstand the test of time.

"This universalism is further evidenced by the historical Greek stance toward their adversaries. Following the victory against the Persians, the Greeks did not view themselves as racially superior. In Aeschylus’s tragedy The Persians, the playwright treats the defeated enemy with profound dignity and empathy, focusing on the common human experience of hubris and downfall rather than ethnic derision. Similarly, the writings of Xenophon, particularly in the Cyropaedia, demonstrate a deep respect for Persian education and governance. The Greeks recognized that while they were at war with a different empire, they were not at war with a different humanity."

In Sophocles' Antigone, the heroine faces the dilemma between the "legal" (Creon’s law) and the "moral." This choice remains identical regardless of the protagonist's skin color. Similarly, in Cuba, the Black Madonna is revered because the essence of the symbol is what matters, not chromatic precision or whether she wears a kimono instead of a chiton.

A racial perspective is a mindset that served survival in caves; today, it is anachronistic, immoral, and dangerous. It is unacceptable to rejoice in the deaths of fellow human beings based on a perceived inferiority. To do so is to become inhuman. The question is not whether we descend from animals—science has settled our origins. The challenge is to stop acting like them.

The crux of the matter is this: an actress will perform a role in a work of art. The work of art must be judged by what it contributes to human thought.

Στις πύλες του Άδη

Κεφάλαιο 11.

Ο διπλός πέλεκυς

Η νύχτα είχε σκεπάσει το μεγάλο νησί εδώ και ώρα. Το ελαφρύ βοριαδάκι, που είχε ταξιδέψει όλο το Αιγαίο – ξεκινώντας από τα άγρια βουνά των Υπερβορείων, άρχισε να χαϊδεύει τις ακτές της Κρήτης ριτιδιάζοντας την επιφάνεια της θάλασσας. Τα ελλιμενισμένα πλοία αναταράχτηκαν λίγο στον ύπνο τους και γύρισαν πλώρη στην πνοή του ανέμου. Η δροσερή αύρα τα προσπέρασε αδιάφορα σπρώχνοντας αλμυρό νερό να αναμιχθεί με το γλυκό του ποταμού που διάβαινε κατηφορίζοντας το βουνό για να δροσίσει τη θάλασσα. Το νερό στο κανάλι ανατρίχιασε και  το βοριαδάκι πήρε τον ανήφορο για το παλάτι λίγο πιο ψηλά.

Στο δρόμο του βρήκε ένα δεύτερο μικρό λιμάνι στα όρια του μεγαλοπρεπούς κτίσματος που δέσποζε από πάνω κλείνοντας την πορεία του. Χάιδεψε τους άντρες που ξεκουραζόταν δίπλα από μικρές σχεδίες απ’ όπου μόλις είχαν αδειάσει τα αγαθά που μετέφεραν από τα πλοία που βρισκόταν χαμηλότερα στο μεγάλο λιμάνι στη θάλασσα.

Η αύρα, που τώρα έφτασε στο παλάτι, άρχιζε να παίζει κυνηγητό ανάμεσα σε κοκκινωπούς κίονες που η βάση τους είχε μικρότερη διάμετρο από την κορυφή τους και είχαν σχήμα έντονο ωοειδές. Στριφογύρισε πάνω στο ηλιοκαμένο δέρμα των φρουρών κάνοντας τις τρίχες τους να ορθωθούν και να μαζέψουν τους ώμους τους αιφνιδιασμένοι.
Πέρασε από τις μεγάλες αποθήκες όπου μέλι, λάδι και άλλα αγαθά απαραίτητα για την αυτάρκεια του βασιλείου, και ειδικά του παλατιού, ήταν αποθηκευμένα σε ακούνητα κιούπια μεγέθους όσο ένα δωμάτιο.

Τώρα ξεχυνόταν στα κεντρικά κτήρια του παλατιού της Κνωσού. Οι διάδρομοι του παλατιού ήταν σκέτος λαβύρινθος – οι ντόπιοι τους αποκαλούσαν δαιδαλώδεις από το όνομα του Αθηναίου αρχιτέκτονα που τις σχεδίασε δυο γενιές μόνο πριν, του Δαίδαλου. Τους τοίχους είχαν στολίσει οι καλλίτεροι ζωγράφοι από την Κρήτη και την αποικία της, τη Στρογγύλη. Οι μορφές στις πανέμορφες τοιχογραφίες σάλεψαν καθώς τις χάιδευε το αεράκι χαζεύοντας.

Η λευκή φούστα του πρίγκιπα κυμάτισε απαλά και τα κρίνα που κρατούσε  ευωδίασαν τα χρώματά τους για να τα οσμιστεί η αύρα. Οι έφηβοι σταμάτησαν τον αιώνιο αγώνα στην πυγμαχία για να δροσίσουν λίγο τα ιδρωμένα κορμιά τους. Η αύρα δυνάμωσε λίγο για να βοηθήσει ένα νεαρό άντρα να πηδήξει πάνω από την πλάτη ενός μαινόμενου ταύρου. Έτσι πέρασε επιτυχώς την μύηση ενηλικίωσής του μπροστά στο κοινό της πόλης.

Στη τελευταία τοιχογραφία έστεκε μια πανέμορφη ιέρεια με μαύρα λαμπερά μαλλιά που έπεφταν μπούκλες στους ώμους της. Στις σφιγμένες σε γροθιά παλάμες της κρατούσε τα κεφάλια φιδιών που στους πήχεις των χεριών της είχαν τυλίξει σφιχτά τις ουρές τους. Ένα υπέροχο βαθυγάλαζο φόρεμα τόνιζε την εύγονη ερωτική λεκάνη της και τη στενή της μέση. Το φόρεμα ήταν σχεδιασμένο να αφήνει τα στήθη της, τους τροφούς των μωρών και του έρωτα, ακάλυπτα. Ο βοριάς θεριεύοντας χάιδεψε τις μεγάλες σκουρόχρωμες θηλές της που  ερεθίστηκαν και ορθώθηκαν ξαφνιάζοντάς την ιέρεια γλυκά.

Μεταφέροντας τις οσμές και τα χρώματα από όλο το παλάτι το βοριαδάκι σκαρφάλωσε τον κεντρικό πύργο και εισήλθε από το ανοιχτό παράθυρο στην κάμαρα του βασιλιά. Χτύπησε στο πρόσωπο αναζωογονητικά τον μονάρχη του τόπου κάνοντας τα μακρυά μαλλιά του και τα δασιά γένια του να ανεμίσουν ελαφρά. Ο μεγαλόσωμος βασιλιάς ρούφηξε αχόρταγα και γέμισε τα πνευμόνια του. Κράτησε τον αέρα για λίγο μέσα του προσπαθώντας να διατηρήσει τη γεύση και έκλεισε τα μεγάλα καστανά του μάτια. Μετά εξέπνευσε δυνατά. Γύρισε από το παράθυρο που στεκόταν τόση ώρα και θωρούσε προς το βορά και στάθηκε μπροστά στον τοίχο πίσω του.

Το βλέμμα του ξεκίνησε την περιήγηση με τον ίδιο τρόπο όπως και πολλά άλλα βράδια. Πρώτα κοίταξε το μεγάλο καρφί που αν και βαθιά χωμένο στον πέτρινο τοίχο στήριζε δύσκολα το βάρος που ήταν κρεμασμένο πάνω του. Η μεγάλη ξύλινη λαβή από φτελιά ήταν σκαλισμένη να δέχεται την τεράστια παλάμη του βασιλιά. Για να μη γλιστρά είχε τυλιχτεί σφιχτά από δέρμα ελαφίνας που είχε σκοτώσει ο ίδιος και είχε επεξεργαστεί άριστα ο βυρσοδέψης του παλατιού. Πριν την προσαρμόσουν στη λαβή την είχαν βρέξει να μαλακώσει και την τύλιξαν πάνω στο ξύλο σφιχτά. Όταν στέγνωσε το δέρμα στραγγάλισε το ξύλο και έγινε ένα με αυτό. Στην πίσω πλευρά της λαβής μια τρύπα στο ξύλο υποδεχόταν μια χοντρή και πλατιά λουρίδα δέρματος που περνούσε στον καρπό του χεριού του βασιλιά όταν την φούχτωνε σφιχτά ή χρησιμοποιούταν απλώς για να κρεμαστεί στον τοίχο –όπως τώρα.

Από την άλλη πλευρά, εκεί που τέλειωνε η λαβή από δέρμα, το ξύλο περήφανο και σκληρό συνέχιζε να φαίνεται προς τα πάνω μέχρι που άρχιζε ο χαλκός. Γυαλιστερός, ακόμα και στο σκοτάδι, ένα παχύ σφυρηλατημένο κομμάτι σφριγηλού μετάλλου είχε μια τρύπα να υποδέχεται το ατσάκιστο ξύλο. Πάνω του χαραγμένη περίτεχνα ανάμεσα στις δύο κόψεις του διπλού πέλεκυ μια κεφαλή ταύρου με μεγάλα κέρατα που ξεφυσούσε μανιασμένα. Ο λευκός ταύρος της Κρήτης, έμβλημα δύναμης και δόξας του οίκου του Μίνωα.

Ο βασιλιάς πλησίασε πιο κοντά. Το χέρι του απλώθηκε και άγγιξε τη μια από τις δυο κοφτερές άκρες. Πέρασε χαϊδεύοντας με την κόψη να πληγώνει την αφή του αντίχειρά του. Καθημερινή φροντίδα και συχνό τρόχισμα το διατηρούσαν όπως τότε που ο βασιλιάς το κράδαινε με ορμή πάνω από το κεφάλι του. Οι Τρώες και οι  σύμμαχοί τους έφευγαν σαν κυνηγημένοι στη θέα του.

Πόσοι άντρες γενναίοι, που αψήφησαν το σύριγμά του στον αέρα, δεν έπεσαν νεκροί μπροστά του.

«Όπως κάθε φορά» άρχισε να τυρβάζει ο νους του βασιλιά, «ακούω τις ιαχές, τις κλαγγές, τον πόνο του θανάτου… Όλα».

Άπλωσε το χέρι του πάνω στο χαλκό. Πρόσεξε την αντίθεση του καλογυαλισμένου λείου μέταλλου και του γερασμένου, ρυτιδιασμένου, δέρματος του χεριού του με τα στίγματα. Συνέχιζε να κοιτά πιέζοντας το μυαλό του να δραπετεύσει στις θύμισες, μέχρι που στο δέρμα του έσβησαν τα στίγματα και τσιτώθηκε ξανά. Ξανάνιωσε μπροστά στα μάτια του, μέσα στο μυαλό του. Ο παφλασμός της θάλασσας ακουγόταν έντονος και φωνές τρόμου άρχισαν να τον κυκλώνουν. Ήταν εκείνη η μέρα ξανά. Ίσως η μεγαλύτερη του πολέμου, και γι’ αυτόν και για όλους τους Αχαιούς.

...

...

...

Ένα δυνατό χτύπημα ακούστηκε στην πόρτα και την τράνταξε. Κάτι βαρύ  έπεσε πάνω της. Μετά ακούστηκαν φωνές που δεν μπορούσαν να περάσουν καθαρά το παχύ ξύλο. Η πόρτα άρχισε να τραντάζεται συθέμελα και οι φωνές να λιγοστεύουν σε πλήθος και ένταση. Μετά ησυχία. Τι στο καλό συνέβαινε μέσα στο ίδιο του το παλάτι; Πριν προλάβει να αντιδράσει από την έκπληξη οι γδούποι στην πόρτα ξανάρχισαν με δύναμη. Ξανά και ξανά οι μεντεσέδες άρχισαν να πετάνε τα καρφιά τους από τον τοίχο ενώ ένα απόκοσμο μουγκρητό συνόδευε κάθε χτύπημα.

Ο Ιδομενέας ξεκρέμασε από τον τοίχο τον διπλό πέλεκύ του και  τον έσφιξε με δύναμη από τη λαβή. Ένιωσε το βαρύ όπλο να φωλιάζει ευχαριστημένο στις τραχιές μεγάλες παλάμες του, ακόμη και οι ρόζοι στο χέρι του έβρισκαν τη θέση που με τα χρόνια είχαν σκάψει στη λαβή. Σήκωσε τον πέλεκυ στο ύψος του μετώπου του με την μια κόψη να κοιτά εκείνον και την άλλη την πόρτα που κατέρρευσε με ορμή κάτω από την δύναμη που ασκούταν από την άλλη πλευρά.

Μέσα στο ημίφως του διαδρόμου, ακριβώς μπροστά του, δυο κορμιά πετάχτηκαν με ορμή πάνω στον βασιλιά της Κρήτης. Τα απέφυγε με γρήγορες ενστικτώδεις κινήσεις παρά την ηλικία του. Το μυαλό του είχε περάσει στη διαδικασία της μάχης. Οι κόρες των ματιών του άνοιξαν ορθάνοιχτα για να ανιχνεύσουν τον σκοτεινό διάδρομο. Οι άλλες του αισθήσεις οξύνθηκαν κάτω από τη φαινομενική ακινησία του. Ησυχία σκέπασε τον σκοτεινό διάδρομο που οδηγούσε στο δωμάτιό του. Η λάμψη από τους πυρσούς που είχε μέσα, στεριωμένους στους τοίχους της βασιλικής κάμαρας, τον έκαναν να διακρίνει από τις αντανακλάσεις τις πανοπλίες των αντρών τις προσωπικής φρουράς του. Τα άψυχα σώματα κειτόταν στο πάτωμα.

Μετά το βλέμμα του πήγε ασυναίσθητα στα πτώματα των ανδρών που είχαν εκσφενδονιστεί προς το μέρος του και ήταν σπασμένες κούκλες στο πάτωμα της βασιλικής κάμαρας. Ο χαλκός από τις πανοπλίες είχε γίνει ένα με την πολτοποιημένη σάρκα και τα θρυμματισμένα οστά. Κάτι τα είχε συνθλίψει όλα μαζί.

«Με τα σώματα έσπασε την πόρτα» σκέφτηκε ο βασιλιάς. «Τι είδους πλάσμα έχει τόση δύναμη ώστε να σκοτώσει δέκα άντρες οπλισμένους και με δυο από αυτούς να ρίξει μια τόσο βαριά πόρτα;»

Η ψυχή του σφίχτηκε καθώς το μυαλό του δεν μπορούσε να βρει λύση. Τι πρωτόγνωρο μαχόταν;

«Λοιπόν φίλε, αν είναι η τελευταία μας φορά, ας είναι. Κανείς δεν ζει για πάντα» είπε δυνατά απευθυνόμενος στον πέλεκυ. Πήρε μια βαθιά ανάσα και ταλάντευσε το βαρύ σώμα του. Ετοιμάστηκε για μια επίθεση προς το άγνωστο. Ίσως την τελευταία της ζωή του.

Την ορμή του έκοψε η θέα μιας τεράστιας μορφής που εμφανίστηκε στην είσοδο. Σκοτεινή όσο το σκοτάδι. Ψηλή όσο και η ίδια η πόρτα και το σώμα του έκλεινε τελείως το άνοιγμά της. Ο βασιλιάς κλονίστηκε. Ποτέ δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο. Το πλάσμα, ότι και αν ήταν, ήταν σκοτεινό σαν την πιο βαθιά νύχτα. Τα ρούχα του ήταν ξεσκισμένα, σάπια και έπεφταν σαν τριμμένα κουρέλια στο σώμα του. Το ύφασμα έσταζε θαλασσινό νερό ακόμη, σαν το πλάσμα να είχε ξεβραστεί από την πιο μεγάλη άβυσσο του βασιλείου του Ποσειδώνα. 

«Στις πύλες του Άδη»

Ο Τρωικός πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και καιρό με νίκη των Ελλήνων. Οι ήρωες και οι βασιλιάδες έχουν γυρίσει πια στους θρόνους τους ή εξορίστηκαν για πάντα από αυτούς. Όμως οι αρχαίες κατάρες στους βασιλικούς οίκους των Αχαιών δεν έχουν αρθεί. Βασανισμένοι από τα δεινά τους οι άνθρωποι ψάχνουν την κάθαρση. Οι έρωτες προσπαθούν να βρουν την λύτρωση μέσα από τις ίντριγκες της μοίρας που ο καθένας φέρει τραγικά.

            Κάθε ζωή γίνεται ένας νέος κόμπος στον πανάρχαιο ιστό που με τα βρόχια του ενώνει όλους τους θρόνους. Στο κέντρο του όμως φωλιάζει πια ένα μεταφυσικό μυστήριο, κάτι που δεν φαίνεται να ανήκει στον κόσμο των θνητών.

Το παρελθόν επιστρέφει και επιτάσσει νέες πράξεις εκδίκησης να προστεθούν στα παλιά ανομήματα. Η ανάγκη για  λύτρωση θα φέρει τους παλιούς ήρωες να βρεθούν μαζί ακόμη μια φορά. Για να αντιμετωπίσουν αυτό που τους στοιχειώνει θα φτάσουν μέχρι τις πύλες του Άδη.

Στις πύλες του Άδη

Κεφάλαιο 11.

Ο διπλός πέλεκυς

Η νύχτα είχε σκεπάσει το μεγάλο νησί εδώ και ώρα. Το ελαφρύ βοριαδάκι, που είχε ταξιδέψει όλο το Αιγαίο – ξεκινώντας από τα άγρια βουνά των Υπερβορείων, άρχισε να χαϊδεύει τις ακτές της Κρήτης ριτιδιάζοντας την επιφάνεια της θάλασσας. Τα ελλιμενισμένα πλοία αναταράχτηκαν λίγο στον ύπνο τους και γύρισαν πλώρη στην πνοή του ανέμου. Η δροσερή αύρα τα προσπέρασε αδιάφορα σπρώχνοντας αλμυρό νερό να αναμιχθεί με το γλυκό του ποταμού που διάβαινε κατηφορίζοντας το βουνό για να δροσίσει τη θάλασσα. Το νερό στο κανάλι ανατρίχιασε και  το βοριαδάκι πήρε τον ανήφορο για το παλάτι λίγο πιο ψηλά.

Στο δρόμο του βρήκε ένα δεύτερο μικρό λιμάνι στα όρια του μεγαλοπρεπούς κτίσματος που δέσποζε από πάνω κλείνοντας την πορεία του. Χάιδεψε τους άντρες που ξεκουραζόταν δίπλα από μικρές σχεδίες απ’ όπου μόλις είχαν αδειάσει τα αγαθά που μετέφεραν από τα πλοία που βρισκόταν χαμηλότερα στο μεγάλο λιμάνι στη θάλασσα.

Η αύρα, που τώρα έφτασε στο παλάτι, άρχιζε να παίζει κυνηγητό ανάμεσα σε κοκκινωπούς κίονες που η βάση τους είχε μικρότερη διάμετρο από την κορυφή τους και είχαν σχήμα έντονο ωοειδές. Στριφογύρισε πάνω στο ηλιοκαμένο δέρμα των φρουρών κάνοντας τις τρίχες τους να ορθωθούν και να μαζέψουν τους ώμους τους αιφνιδιασμένοι.
Πέρασε από τις μεγάλες αποθήκες όπου μέλι, λάδι και άλλα αγαθά απαραίτητα για την αυτάρκεια του βασιλείου, και ειδικά του παλατιού, ήταν αποθηκευμένα σε ακούνητα κιούπια μεγέθους όσο ένα δωμάτιο.

Τώρα ξεχυνόταν στα κεντρικά κτήρια του παλατιού της Κνωσού. Οι διάδρομοι του παλατιού ήταν σκέτος λαβύρινθος – οι ντόπιοι τους αποκαλούσαν δαιδαλώδεις από το όνομα του Αθηναίου αρχιτέκτονα που τις σχεδίασε δυο γενιές μόνο πριν, του Δαίδαλου. Τους τοίχους είχαν στολίσει οι καλλίτεροι ζωγράφοι από την Κρήτη και την αποικία της, τη Στρογγύλη. Οι μορφές στις πανέμορφες τοιχογραφίες σάλεψαν καθώς τις χάιδευε το αεράκι χαζεύοντας.

Η λευκή φούστα του πρίγκιπα κυμάτισε απαλά και τα κρίνα που κρατούσε  ευωδίασαν τα χρώματά τους για να τα οσμιστεί η αύρα. Οι έφηβοι σταμάτησαν τον αιώνιο αγώνα στην πυγμαχία για να δροσίσουν λίγο τα ιδρωμένα κορμιά τους. Η αύρα δυνάμωσε λίγο για να βοηθήσει ένα νεαρό άντρα να πηδήξει πάνω από την πλάτη ενός μαινόμενου ταύρου. Έτσι πέρασε επιτυχώς την μύηση ενηλικίωσής του μπροστά στο κοινό της πόλης.

Στη τελευταία τοιχογραφία έστεκε μια πανέμορφη ιέρεια με μαύρα λαμπερά μαλλιά που έπεφταν μπούκλες στους ώμους της. Στις σφιγμένες σε γροθιά παλάμες της κρατούσε τα κεφάλια φιδιών που στους πήχεις των χεριών της είχαν τυλίξει σφιχτά τις ουρές τους. Ένα υπέροχο βαθυγάλαζο φόρεμα τόνιζε την εύγονη ερωτική λεκάνη της και τη στενή της μέση. Το φόρεμα ήταν σχεδιασμένο να αφήνει τα στήθη της, τους τροφούς των μωρών και του έρωτα, ακάλυπτα. Ο βοριάς θεριεύοντας χάιδεψε τις μεγάλες σκουρόχρωμες θηλές της που  ερεθίστηκαν και ορθώθηκαν ξαφνιάζοντάς την ιέρεια γλυκά.

Μεταφέροντας τις οσμές και τα χρώματα από όλο το παλάτι το βοριαδάκι σκαρφάλωσε τον κεντρικό πύργο και εισήλθε από το ανοιχτό παράθυρο στην κάμαρα του βασιλιά. Χτύπησε στο πρόσωπο αναζωογονητικά τον μονάρχη του τόπου κάνοντας τα μακρυά μαλλιά του και τα δασιά γένια του να ανεμίσουν ελαφρά. Ο μεγαλόσωμος βασιλιάς ρούφηξε αχόρταγα και γέμισε τα πνευμόνια του. Κράτησε τον αέρα για λίγο μέσα του προσπαθώντας να διατηρήσει τη γεύση και έκλεισε τα μεγάλα καστανά του μάτια. Μετά εξέπνευσε δυνατά. Γύρισε από το παράθυρο που στεκόταν τόση ώρα και θωρούσε προς το βορά και στάθηκε μπροστά στον τοίχο πίσω του.

Το βλέμμα του ξεκίνησε την περιήγηση με τον ίδιο τρόπο όπως και πολλά άλλα βράδια. Πρώτα κοίταξε το μεγάλο καρφί που αν και βαθιά χωμένο στον πέτρινο τοίχο στήριζε δύσκολα το βάρος που ήταν κρεμασμένο πάνω του. Η μεγάλη ξύλινη λαβή από φτελιά ήταν σκαλισμένη να δέχεται την τεράστια παλάμη του βασιλιά. Για να μη γλιστρά είχε τυλιχτεί σφιχτά από δέρμα ελαφίνας που είχε σκοτώσει ο ίδιος και είχε επεξεργαστεί άριστα ο βυρσοδέψης του παλατιού. Πριν την προσαρμόσουν στη λαβή την είχαν βρέξει να μαλακώσει και την τύλιξαν πάνω στο ξύλο σφιχτά. Όταν στέγνωσε το δέρμα στραγγάλισε το ξύλο και έγινε ένα με αυτό. Στην πίσω πλευρά της λαβής μια τρύπα στο ξύλο υποδεχόταν μια χοντρή και πλατιά λουρίδα δέρματος που περνούσε στον καρπό του χεριού του βασιλιά όταν την φούχτωνε σφιχτά ή χρησιμοποιούταν απλώς για να κρεμαστεί στον τοίχο –όπως τώρα.

Από την άλλη πλευρά, εκεί που τέλειωνε η λαβή από δέρμα, το ξύλο περήφανο και σκληρό συνέχιζε να φαίνεται προς τα πάνω μέχρι που άρχιζε ο χαλκός. Γυαλιστερός, ακόμα και στο σκοτάδι, ένα παχύ σφυρηλατημένο κομμάτι σφριγηλού μετάλλου είχε μια τρύπα να υποδέχεται το ατσάκιστο ξύλο. Πάνω του χαραγμένη περίτεχνα ανάμεσα στις δύο κόψεις του διπλού πέλεκυ μια κεφαλή ταύρου με μεγάλα κέρατα που ξεφυσούσε μανιασμένα. Ο λευκός ταύρος της Κρήτης, έμβλημα δύναμης και δόξας του οίκου του Μίνωα.

Ο βασιλιάς πλησίασε πιο κοντά. Το χέρι του απλώθηκε και άγγιξε τη μια από τις δυο κοφτερές άκρες. Πέρασε χαϊδεύοντας με την κόψη να πληγώνει την αφή του αντίχειρά του. Καθημερινή φροντίδα και συχνό τρόχισμα το διατηρούσαν όπως τότε που ο βασιλιάς το κράδαινε με ορμή πάνω από το κεφάλι του. Οι Τρώες και οι  σύμμαχοί τους έφευγαν σαν κυνηγημένοι στη θέα του.

Πόσοι άντρες γενναίοι, που αψήφησαν το σύριγμά του στον αέρα, δεν έπεσαν νεκροί μπροστά του.

«Όπως κάθε φορά» άρχισε να τυρβάζει ο νους του βασιλιά, «ακούω τις ιαχές, τις κλαγγές, τον πόνο του θανάτου… Όλα».

Άπλωσε το χέρι του πάνω στο χαλκό. Πρόσεξε την αντίθεση του καλογυαλισμένου λείου μέταλλου και του γερασμένου, ρυτιδιασμένου, δέρματος του χεριού του με τα στίγματα. Συνέχιζε να κοιτά πιέζοντας το μυαλό του να δραπετεύσει στις θύμισες, μέχρι που στο δέρμα του έσβησαν τα στίγματα και τσιτώθηκε ξανά. Ξανάνιωσε μπροστά στα μάτια του, μέσα στο μυαλό του. Ο παφλασμός της θάλασσας ακουγόταν έντονος και φωνές τρόμου άρχισαν να τον κυκλώνουν. Ήταν εκείνη η μέρα ξανά. Ίσως η μεγαλύτερη του πολέμου, και γι’ αυτόν και για όλους τους Αχαιούς.

...

...

...

Ένα δυνατό χτύπημα ακούστηκε στην πόρτα και την τράνταξε. Κάτι βαρύ  έπεσε πάνω της. Μετά ακούστηκαν φωνές που δεν μπορούσαν να περάσουν καθαρά το παχύ ξύλο. Η πόρτα άρχισε να τραντάζεται συθέμελα και οι φωνές να λιγοστεύουν σε πλήθος και ένταση. Μετά ησυχία. Τι στο καλό συνέβαινε μέσα στο ίδιο του το παλάτι; Πριν προλάβει να αντιδράσει από την έκπληξη οι γδούποι στην πόρτα ξανάρχισαν με δύναμη. Ξανά και ξανά οι μεντεσέδες άρχισαν να πετάνε τα καρφιά τους από τον τοίχο ενώ ένα απόκοσμο μουγκρητό συνόδευε κάθε χτύπημα.

Ο Ιδομενέας ξεκρέμασε από τον τοίχο τον διπλό πέλεκύ του και  τον έσφιξε με δύναμη από τη λαβή. Ένιωσε το βαρύ όπλο να φωλιάζει ευχαριστημένο στις τραχιές μεγάλες παλάμες του, ακόμη και οι ρόζοι στο χέρι του έβρισκαν τη θέση που με τα χρόνια είχαν σκάψει στη λαβή. Σήκωσε τον πέλεκυ στο ύψος του μετώπου του με την μια κόψη να κοιτά εκείνον και την άλλη την πόρτα που κατέρρευσε με ορμή κάτω από την δύναμη που ασκούταν από την άλλη πλευρά.

Μέσα στο ημίφως του διαδρόμου, ακριβώς μπροστά του, δυο κορμιά πετάχτηκαν με ορμή πάνω στον βασιλιά της Κρήτης. Τα απέφυγε με γρήγορες ενστικτώδεις κινήσεις παρά την ηλικία του. Το μυαλό του είχε περάσει στη διαδικασία της μάχης. Οι κόρες των ματιών του άνοιξαν ορθάνοιχτα για να ανιχνεύσουν τον σκοτεινό διάδρομο. Οι άλλες του αισθήσεις οξύνθηκαν κάτω από τη φαινομενική ακινησία του. Ησυχία σκέπασε τον σκοτεινό διάδρομο που οδηγούσε στο δωμάτιό του. Η λάμψη από τους πυρσούς που είχε μέσα, στεριωμένους στους τοίχους της βασιλικής κάμαρας, τον έκαναν να διακρίνει από τις αντανακλάσεις τις πανοπλίες των αντρών τις προσωπικής φρουράς του. Τα άψυχα σώματα κειτόταν στο πάτωμα.

Μετά το βλέμμα του πήγε ασυναίσθητα στα πτώματα των ανδρών που είχαν εκσφενδονιστεί προς το μέρος του και ήταν σπασμένες κούκλες στο πάτωμα της βασιλικής κάμαρας. Ο χαλκός από τις πανοπλίες είχε γίνει ένα με την πολτοποιημένη σάρκα και τα θρυμματισμένα οστά. Κάτι τα είχε συνθλίψει όλα μαζί.

«Με τα σώματα έσπασε την πόρτα» σκέφτηκε ο βασιλιάς. «Τι είδους πλάσμα έχει τόση δύναμη ώστε να σκοτώσει δέκα άντρες οπλισμένους και με δυο από αυτούς να ρίξει μια τόσο βαριά πόρτα;»

Η ψυχή του σφίχτηκε καθώς το μυαλό του δεν μπορούσε να βρει λύση. Τι πρωτόγνωρο μαχόταν;

«Λοιπόν φίλε, αν είναι η τελευταία μας φορά, ας είναι. Κανείς δεν ζει για πάντα» είπε δυνατά απευθυνόμενος στον πέλεκυ. Πήρε μια βαθιά ανάσα και ταλάντευσε το βαρύ σώμα του. Ετοιμάστηκε για μια επίθεση προς το άγνωστο. Ίσως την τελευταία της ζωή του.

Την ορμή του έκοψε η θέα μιας τεράστιας μορφής που εμφανίστηκε στην είσοδο. Σκοτεινή όσο το σκοτάδι. Ψηλή όσο και η ίδια η πόρτα και το σώμα του έκλεινε τελείως το άνοιγμά της. Ο βασιλιάς κλονίστηκε. Ποτέ δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο. Το πλάσμα, ότι και αν ήταν, ήταν σκοτεινό σαν την πιο βαθιά νύχτα. Τα ρούχα του ήταν ξεσκισμένα, σάπια και έπεφταν σαν τριμμένα κουρέλια στο σώμα του. Το ύφασμα έσταζε θαλασσινό νερό ακόμη, σαν το πλάσμα να είχε ξεβραστεί από την πιο μεγάλη άβυσσο του βασιλείου του Ποσειδώνα. 

«Στις πύλες του Άδη»

Ο Τρωικός πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και καιρό με νίκη των Ελλήνων. Οι ήρωες και οι βασιλιάδες έχουν γυρίσει πια στους θρόνους τους ή εξορίστηκαν για πάντα από αυτούς. Όμως οι αρχαίες κατάρες στους βασιλικούς οίκους των Αχαιών δεν έχουν αρθεί. Βασανισμένοι από τα δεινά τους οι άνθρωποι ψάχνουν την κάθαρση. Οι έρωτες προσπαθούν να βρουν την λύτρωση μέσα από τις ίντριγκες της μοίρας που ο καθένας φέρει τραγικά.

            Κάθε ζωή γίνεται ένας νέος κόμπος στον πανάρχαιο ιστό που με τα βρόχια του ενώνει όλους τους θρόνους. Στο κέντρο του όμως φωλιάζει πια ένα μεταφυσικό μυστήριο, κάτι που δεν φαίνεται να ανήκει στον κόσμο των θνητών.

Το παρελθόν επιστρέφει και επιτάσσει νέες πράξεις εκδίκησης να προστεθούν στα παλιά ανομήματα. Η ανάγκη για  λύτρωση θα φέρει τους παλιούς ήρωες να βρεθούν μαζί ακόμη μια φορά. Για να αντιμετωπίσουν αυτό που τους στοιχειώνει θα φτάσουν μέχρι τις πύλες του Άδη.

Ένα ταξίδι "Στις πύλες του Άδη"

Με το μυθιστόρημα αυτό σας προσκαλώ σε ένα ταξίδι που θα σας φτάσει «Στις πύλες του Άδη».

Τα δαιδαλώδη μονοπάτια της μυθολογίας στριφογυρίζουν γύρω από την  «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια». Παρακολουθούν τις παραλλαγές των μύθων μέσα στο χώρο και το χρόνο. Ακολουθούν την ηθική εκδοχή των μεγάλων τραγωδών.

Ο Τρωικός πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και καιρό με νίκη των Ελλήνων. Οι ήρωες και οι βασιλιάδες έχουν γυρίσει πια στους θρόνους τους ή εξορίστηκαν για πάντα από αυτούς. Όμως οι αρχαίες κατάρες στους βασιλικούς οίκους των Αχαιών δεν έχουν αρθεί. Βασανισμένοι από τα δεινά τους οι άνθρωποι ψάχνουν την κάθαρση. Οι έρωτες προσπαθούν να βρουν την λύτρωση μέσα από τις ίντριγκες της μοίρας που φέρει ο καθένας.

Ο Οδυσσέας εκπληρώνει το τελευταίο χρέος του απέναντι στον Ποσειδώνα ελπίζοντας σε πλήρη εξιλέωσή του. Αναζητώντας επιβεβαίωση ο ήρωας πηγαίνει στο μαντείο του Δία στη Δωδώνη να πάρει χρησμό. Εκεί γίνεται γνωστό για πρώτη φορά ότι ο δεσμός ζωής μεταξύ θνητών και αθανάτων έχει σπάσει.

Εν τω μεταξύ σε διάφορα βασίλεια της Ελλάδας, οι ήρωες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια νέα νέμεση. Στην Ιταλία ο Διομήδης και οι άντρες του ψάχνουν να δημιουργήσουν μια νέα πατρίδα όταν έρχονται αντιμέτωποι με ένα πλάσμα που μόνο από το Βασίλειο του Άδη φαίνεται να έχει δραπετεύσει. Ο ήρωας ξεκινά να το καταδιώκει μόνο και μόνο για να βρεθεί απέναντι στις ορδές προσφύγων των άλλοτε εχθρών του Τρώων που ψάχνουν καταφύγιο και αυτοί σε νέα μέρη.

Στην Κρήτη, στο παλάτι του ξακουστού Μίνωα ο εγγονός του Ιδομενέας ανακαλύπτει ότι όχι μόνο ο ίδιος και οι άντρες του, ως θνητοί που είναι δεν μπορούν να καταβάλλουν την φρίκη που τους επιτίθεται αλλά ακόμη και πλάσματα άλλων κόσμων που ζουν παγιδευμένα στο δαιδαλώδες παλάτι τελικά θα πέσουν.

Στην Σπάρτη, ο ισχυρός και μόνος πια Μενέλαος πρέπει να προστατέψει το μόνο που αγαπά παθιασμένα στον κόσμο και που με κόπο και αίμα ξανακέρδισε. Η ομορφιά της Ελένης αποδεικνύεται μεγάλη δύναμη και κατάρα ακόμη μια φορά. Η ίδια όμως έχει να ανησυχήσει για την κόρη τους, που την διεκδίκησε και την κέρδισε με πυγμή ο πιο σκληρός βασιλιάς της Ελλάδας, ο γιος του ημίθεου Αχιλλέα, του δυνατότερου όλων των ηρώων.

Ο Νεοπτόλεμος, επονομαζόμενος και Πύρρος, βασιλιάς των άγριων Μολοσσών της Ηπείρου είναι ο μονάρχης που ελέγχει το νεκρομαντείο του Αχέροντα. Εκεί που εδράζεται μια πύλη επικοινωνίας με τον Άδη. Όμως δεν είναι διατεθειμένος να βοηθήσει κανέναν από αυτούς που του θυμίζουν ότι για πάντα θα ζει στη σκιά του ένδοξου πατέρα του. Ζει μέσα στην μοναξιά δύο γυναικών που έχουν αγαπήσει για πάντα άλλους άνδρες.

Κάθε ζωή γίνεται ένας νέος κόμπος στον πανάρχαιο ιστό που με τα βρόχια του ενώνει όλους τους θρόνους. Στο κέντρο του όμως φωλιάζει πια ένα μεταφυσικό μυστήριο, κάτι που δεν φαίνεται να ανήκει στον κόσμο των θνητών. Το παρελθόν επιστρέφει και επιτάσσει νέες πράξεις εκδίκησης να προστεθούν στα παλιά ανομήματα. Η ανάγκη για  λύτρωση θα φέρει τους παλιούς ήρωες να βρεθούν μαζί, αντιμέτωποι με αυτό που τους στοιχειώνει.

Ο Αναγνώστης θα ανακαλύψει πολλούς μύθους και εκδοχές αυτών που δεν συμπεριλαμβάνονται στα  έπη αλλά περιστρέφονται γύρω από αυτά. Με μια σύγχρονη νόρμα το φανταστικό ενώνεται με τη μυθολογία σε έναν γρίφο τόσο δυνατό που ακόμη και το πολύτροπο μυαλό του Οδυσσέα δεν μπορεί να λύσει. 

Στις πύλες του Άδη

Με το μυθιστόρημα αυτό σας προσκαλώ σε ένα ταξίδι που θα σας φτάσει «Στις πύλες του Άδη».

Τα δαιδαλώδη μονοπάτια της μυθολογίας στριφογυρίζουν γύρω από την  «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια». Παρακολουθούν τις παραλλαγές των μύθων μέσα στο χώρο και το χρόνο. Ακολουθούν την ηθική εκδοχή των μεγάλων τραγωδών.

Ο Τρωικός πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και καιρό με νίκη των Ελλήνων. Οι ήρωες και οι βασιλιάδες έχουν γυρίσει πια στους θρόνους τους ή εξορίστηκαν για πάντα από αυτούς. Όμως οι αρχαίες κατάρες στους βασιλικούς οίκους των Αχαιών δεν έχουν αρθεί. Βασανισμένοι από τα δεινά τους οι άνθρωποι ψάχνουν την κάθαρση. Οι έρωτες προσπαθούν να βρουν την λύτρωση μέσα από τις ίντριγκες της μοίρας που φέρει ο καθένας.

Ο Οδυσσέας εκπληρώνει το τελευταίο χρέος του απέναντι στον Ποσειδώνα ελπίζοντας σε πλήρη εξιλέωσή του. Αναζητώντας επιβεβαίωση ο ήρωας πηγαίνει στο μαντείο του Δία στη Δωδώνη να πάρει χρησμό. Εκεί γίνεται γνωστό για πρώτη φορά ότι ο δεσμός ζωής μεταξύ θνητών και αθανάτων έχει σπάσει.

Εν τω μεταξύ σε διάφορα βασίλεια της Ελλάδας, οι ήρωες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια νέα νέμεση. Στην Ιταλία ο Διομήδης και οι άντρες του ψάχνουν να δημιουργήσουν μια νέα πατρίδα όταν έρχονται αντιμέτωποι με ένα πλάσμα που μόνο από το Βασίλειο του Άδη φαίνεται να έχει δραπετεύσει. Ο ήρωας ξεκινά να το καταδιώκει μόνο και μόνο για να βρεθεί απέναντι στις ορδές προσφύγων των άλλοτε εχθρών του Τρώων που ψάχνουν καταφύγιο και αυτοί σε νέα μέρη.

Στην Κρήτη, στο παλάτι του ξακουστού Μίνωα ο εγγονός του Ιδομενέας ανακαλύπτει ότι όχι μόνο ο ίδιος και οι άντρες του, ως θνητοί που είναι δεν μπορούν να καταβάλλουν την φρίκη που τους επιτίθεται αλλά ακόμη και πλάσματα άλλων κόσμων που ζουν παγιδευμένα στο δαιδαλώδες παλάτι τελικά θα πέσουν.

Στην Σπάρτη, ο ισχυρός και μόνος πια Μενέλαος πρέπει να προστατέψει το μόνο που αγαπά παθιασμένα στον κόσμο και που με κόπο και αίμα ξανακέρδισε. Η ομορφιά της Ελένης αποδεικνύεται μεγάλη δύναμη και κατάρα ακόμη μια φορά. Η ίδια όμως έχει να ανησυχήσει για την κόρη τους, που την διεκδίκησε και την κέρδισε με πυγμή ο πιο σκληρός βασιλιάς της Ελλάδας, ο γιος του ημίθεου Αχιλλέα, του δυνατότερου όλων των ηρώων.

Ο Νεοπτόλεμος, επονομαζόμενος και Πύρρος, βασιλιάς των άγριων Μολοσσών της Ηπείρου είναι ο μονάρχης που ελέγχει το νεκρομαντείο του Αχέροντα. Εκεί που εδράζεται μια πύλη επικοινωνίας με τον Άδη. Όμως δεν είναι διατεθειμένος να βοηθήσει κανέναν από αυτούς που του θυμίζουν ότι για πάντα θα ζει στη σκιά του ένδοξου πατέρα του. Ζει μέσα στην μοναξιά δύο γυναικών που έχουν αγαπήσει για πάντα άλλους άνδρες.

Κάθε ζωή γίνεται ένας νέος κόμπος στον πανάρχαιο ιστό που με τα βρόχια του ενώνει όλους τους θρόνους. Στο κέντρο του όμως φωλιάζει πια ένα μεταφυσικό μυστήριο, κάτι που δεν φαίνεται να ανήκει στον κόσμο των θνητών. Το παρελθόν επιστρέφει και επιτάσσει νέες πράξεις εκδίκησης να προστεθούν στα παλιά ανομήματα. Η ανάγκη για  λύτρωση θα φέρει τους παλιούς ήρωες να βρεθούν μαζί, αντιμέτωποι με αυτό που τους στοιχειώνει.

Ο Αναγνώστης θα ανακαλύψει πολλούς μύθους και εκδοχές αυτών που δεν συμπεριλαμβάνονται στα  έπη αλλά περιστρέφονται γύρω από αυτά. Με μια σύγχρονη νόρμα το φανταστικό ενώνεται με τη μυθολογία σε έναν γρίφο τόσο δυνατό που ακόμη και το πολύτροπο μυαλό του Οδυσσέα δεν μπορεί να λύσει. 

Στις πύλες του Άδη

Με το μυθιστόρημα αυτό σας προσκαλώ σε ένα ταξίδι που θα σας φτάσει «Στις πύλες του Άδη».

Τα δαιδαλώδη μονοπάτια της μυθολογίας στριφογυρίζουν γύρω από την  «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια». Παρακολουθούν τις παραλλαγές των μύθων μέσα στο χώρο και το χρόνο. Ακολουθούν την ηθική εκδοχή των μεγάλων τραγωδών.

Ο Τρωικός πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και καιρό με νίκη των Ελλήνων. Οι ήρωες και οι βασιλιάδες έχουν γυρίσει πια στους θρόνους τους ή εξορίστηκαν για πάντα από αυτούς. Όμως οι αρχαίες κατάρες στους βασιλικούς οίκους των Αχαιών δεν έχουν αρθεί. Βασανισμένοι από τα δεινά τους οι άνθρωποι ψάχνουν την κάθαρση. Οι έρωτες προσπαθούν να βρουν την λύτρωση μέσα από τις ίντριγκες της μοίρας που φέρει ο καθένας.

Ο Οδυσσέας εκπληρώνει το τελευταίο χρέος του απέναντι στον Ποσειδώνα ελπίζοντας σε πλήρη εξιλέωσή του. Αναζητώντας επιβεβαίωση ο ήρωας πηγαίνει στο μαντείο του Δία στη Δωδώνη να πάρει χρησμό. Εκεί γίνεται γνωστό για πρώτη φορά ότι ο δεσμός ζωής μεταξύ θνητών και αθανάτων έχει σπάσει.

Εν τω μεταξύ σε διάφορα βασίλεια της Ελλάδας, οι ήρωες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια νέα νέμεση. Στην Ιταλία ο Διομήδης και οι άντρες του ψάχνουν να δημιουργήσουν μια νέα πατρίδα όταν έρχονται αντιμέτωποι με ένα πλάσμα που μόνο από το Βασίλειο του Άδη φαίνεται να έχει δραπετεύσει. Ο ήρωας ξεκινά να το καταδιώκει μόνο και μόνο για να βρεθεί απέναντι στις ορδές προσφύγων των άλλοτε εχθρών του Τρώων που ψάχνουν καταφύγιο και αυτοί σε νέα μέρη.

Στην Κρήτη, στο παλάτι του ξακουστού Μίνωα ο εγγονός του Ιδομενέας ανακαλύπτει ότι όχι μόνο ο ίδιος και οι άντρες του, ως θνητοί που είναι δεν μπορούν να καταβάλλουν την φρίκη που τους επιτίθεται αλλά ακόμη και πλάσματα άλλων κόσμων που ζουν παγιδευμένα στο δαιδαλώδες παλάτι τελικά θα πέσουν.

Στην Σπάρτη, ο ισχυρός και μόνος πια Μενέλαος πρέπει να προστατέψει το μόνο που αγαπά παθιασμένα στον κόσμο και που με κόπο και αίμα ξανακέρδισε. Η ομορφιά της Ελένης αποδεικνύεται μεγάλη δύναμη και κατάρα ακόμη μια φορά. Η ίδια όμως έχει να ανησυχήσει για την κόρη τους, που την διεκδίκησε και την κέρδισε με πυγμή ο πιο σκληρός βασιλιάς της Ελλάδας, ο γιος του ημίθεου Αχιλλέα, του δυνατότερου όλων των ηρώων.

Ο Νεοπτόλεμος, επονομαζόμενος και Πύρρος, βασιλιάς των άγριων Μολοσσών της Ηπείρου είναι ο μονάρχης που ελέγχει το νεκρομαντείο του Αχέροντα. Εκεί που εδράζεται μια πύλη επικοινωνίας με τον Άδη. Όμως δεν είναι διατεθειμένος να βοηθήσει κανέναν από αυτούς που του θυμίζουν ότι για πάντα θα ζει στη σκιά του ένδοξου πατέρα του. Ζει μέσα στην μοναξιά δύο γυναικών που έχουν αγαπήσει για πάντα άλλους άνδρες.

Κάθε ζωή γίνεται ένας νέος κόμπος στον πανάρχαιο ιστό που με τα βρόχια του ενώνει όλους τους θρόνους. Στο κέντρο του όμως φωλιάζει πια ένα μεταφυσικό μυστήριο, κάτι που δεν φαίνεται να ανήκει στον κόσμο των θνητών. Το παρελθόν επιστρέφει και επιτάσσει νέες πράξεις εκδίκησης να προστεθούν στα παλιά ανομήματα. Η ανάγκη για  λύτρωση θα φέρει τους παλιούς ήρωες να βρεθούν μαζί, αντιμέτωποι με αυτό που τους στοιχειώνει.

Ο Αναγνώστης θα ανακαλύψει πολλούς μύθους και εκδοχές αυτών που δεν συμπεριλαμβάνονται στα  έπη αλλά περιστρέφονται γύρω από αυτά. Με μια σύγχρονη νόρμα το φανταστικό ενώνεται με τη μυθολογία σε έναν γρίφο τόσο δυνατό που ακόμη και το πολύτροπο μυαλό του Οδυσσέα δεν μπορεί να λύσει. 

Στις πύλες του Άδη

Με το μυθιστόρημα αυτό σας προσκαλώ σε ένα ταξίδι που θα σας φτάσει «Στις πύλες του Άδη».

Τα δαιδαλώδη μονοπάτια της μυθολογίας στριφογυρίζουν γύρω από την  «Ιλιάδα» και την «Οδύσσεια». Παρακολουθούν τις παραλλαγές των μύθων μέσα στο χώρο και το χρόνο. Ακολουθούν την ηθική εκδοχή των μεγάλων τραγωδών.

Ο Τρωικός πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και καιρό με νίκη των Ελλήνων. Οι ήρωες και οι βασιλιάδες έχουν γυρίσει πια στους θρόνους τους ή εξορίστηκαν για πάντα από αυτούς. Όμως οι αρχαίες κατάρες στους βασιλικούς οίκους των Αχαιών δεν έχουν αρθεί. Βασανισμένοι από τα δεινά τους οι άνθρωποι ψάχνουν την κάθαρση. Οι έρωτες προσπαθούν να βρουν την λύτρωση μέσα από τις ίντριγκες της μοίρας που φέρει ο καθένας.

Ο Οδυσσέας εκπληρώνει το τελευταίο χρέος του απέναντι στον Ποσειδώνα ελπίζοντας σε πλήρη εξιλέωσή του. Αναζητώντας επιβεβαίωση ο ήρωας πηγαίνει στο μαντείο του Δία στη Δωδώνη να πάρει χρησμό. Εκεί γίνεται γνωστό για πρώτη φορά ότι ο δεσμός ζωής μεταξύ θνητών και αθανάτων έχει σπάσει.

Εν τω μεταξύ σε διάφορα βασίλεια της Ελλάδας, οι ήρωες βρίσκονται αντιμέτωποι με μια νέα νέμεση. Στην Ιταλία ο Διομήδης και οι άντρες του ψάχνουν να δημιουργήσουν μια νέα πατρίδα όταν έρχονται αντιμέτωποι με ένα πλάσμα που μόνο από το Βασίλειο του Άδη φαίνεται να έχει δραπετεύσει. Ο ήρωας ξεκινά να το καταδιώκει μόνο και μόνο για να βρεθεί απέναντι στις ορδές προσφύγων των άλλοτε εχθρών του Τρώων που ψάχνουν καταφύγιο και αυτοί σε νέα μέρη.

Στην Κρήτη, στο παλάτι του ξακουστού Μίνωα ο εγγονός του Ιδομενέας ανακαλύπτει ότι όχι μόνο ο ίδιος και οι άντρες του, ως θνητοί που είναι δεν μπορούν να καταβάλλουν την φρίκη που τους επιτίθεται αλλά ακόμη και πλάσματα άλλων κόσμων που ζουν παγιδευμένα στο δαιδαλώδες παλάτι τελικά θα πέσουν.

Στην Σπάρτη, ο ισχυρός και μόνος πια Μενέλαος πρέπει να προστατέψει το μόνο που αγαπά παθιασμένα στον κόσμο και που με κόπο και αίμα ξανακέρδισε. Η ομορφιά της Ελένης αποδεικνύεται μεγάλη δύναμη και κατάρα ακόμη μια φορά. Η ίδια όμως έχει να ανησυχήσει για την κόρη τους, που την διεκδίκησε και την κέρδισε με πυγμή ο πιο σκληρός βασιλιάς της Ελλάδας, ο γιος του ημίθεου Αχιλλέα, του δυνατότερου όλων των ηρώων.

Ο Νεοπτόλεμος, επονομαζόμενος και Πύρρος, βασιλιάς των άγριων Μολοσσών της Ηπείρου είναι ο μονάρχης που ελέγχει το νεκρομαντείο του Αχέροντα. Εκεί που εδράζεται μια πύλη επικοινωνίας με τον Άδη. Όμως δεν είναι διατεθειμένος να βοηθήσει κανέναν από αυτούς που του θυμίζουν ότι για πάντα θα ζει στη σκιά του ένδοξου πατέρα του. Ζει μέσα στην μοναξιά δύο γυναικών που έχουν αγαπήσει για πάντα άλλους άνδρες.

Κάθε ζωή γίνεται ένας νέος κόμπος στον πανάρχαιο ιστό που με τα βρόχια του ενώνει όλους τους θρόνους. Στο κέντρο του όμως φωλιάζει πια ένα μεταφυσικό μυστήριο, κάτι που δεν φαίνεται να ανήκει στον κόσμο των θνητών. Το παρελθόν επιστρέφει και επιτάσσει νέες πράξεις εκδίκησης να προστεθούν στα παλιά ανομήματα. Η ανάγκη για  λύτρωση θα φέρει τους παλιούς ήρωες να βρεθούν μαζί, αντιμέτωποι με αυτό που τους στοιχειώνει.

Ο Αναγνώστης θα ανακαλύψει πολλούς μύθους και εκδοχές αυτών που δεν συμπεριλαμβάνονται στα  έπη αλλά περιστρέφονται γύρω από αυτά. Με μια σύγχρονη νόρμα το φανταστικό ενώνεται με τη μυθολογία σε έναν γρίφο τόσο δυνατό που ακόμη και το πολύτροπο μυαλό του Οδυσσέα δεν μπορεί να λύσει.