Λύκος στα πρόβατα και τα γίδια… του ΟΠΕΚΕΠΕ

*ΟΠΕΚΕμΠΕ

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είμαι στη Μάνη. Άκουσα λοιπόν μια ενδιαφέρουσα «θεωρία». Οικολόγοι, λέει, έχουν αφήσει λύκους στα γύρω ορεινά.

Κατά καιρούς ακούω οι οικολόγοι άφησαν φίδια, οι οικολόγοι άφησαν αγριογούρουνα… άντε και σε ελέφαντες.

Την ώρα που διαδίδεται η φήμη αυτός που τη μεταφέρει, όχι αυτός που την ξεκινά-θα πω γι’ αυτόν πιο κάτω, αυτός που την ακούει λοιπόν πριν τη μεταφέρει δεν σκέφτεται τι λέει;

Δηλαδή, κάποιοι πάνε και πιάνουν λύκους! (θα ήθελα τα το δω αυτό) ζωντανούς! Αγέλες ίσως (αφού αφήνουν πολλούς) τους βάζουν σε ειδικά διαμορφωμένα οχήματα, ναρκωμένους(;) και τους μεταφέρουν από τη βόρεια Ελλάδα, ή όπου αλλού εξωτερικό; Βουλγαρία;, νότια στην Πελοπόννησο. Μια διαδικασία ΕΝΤΕΛΩΣ παράνομη, όπου εμπλέκονται πολλοί και κάνουν παράνομες μεταφορές και πολλές φορές μάλιστα (είπαμε άφησαν πολλούς λύκους) και δεν τους πήρε χαμπάρι κανείς!!!

Εκτός αν πιάνουν λυκάκια. Που σημαίνει ότι αδρανοποιούν τους γονείς ή την αγέλη (έχετε δει λύκο από κοντά) και μετά τι; Δεν μπορούν να αφήσουν μωρά λυκάκια στο βουνό, δεν θα επιβιώσουν. Τα μεγαλώνουν κάπου(;) κρυφά(;) και τα αφήνουν μετά ελεύθερα;

Η απορία μου λύθηκε όταν διάβασα ένα άρθρο  πως γίνεται έλεγχος τι έχει δηλωθεί στον ΟΠΕΚΕΠΕ και τι έχει ο κτηνοτρόφος και τη διαφορά (γιατί έχει λιγότερα απ’ ό,τι δήλωσε) την δικαιολογεί ότι τα έφαγαν οι λύκοι. Μετά από γίδια και πρόβατα θα γεμίσει η Ελλάδα και λύκους.

Λύκος στα πρόβατα…

Το αντισυνταγματικό Σύνταγμα ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ

 

Ξέρω ότι οι κομματικοί θα μου την πέσουν γιατί δεν καταλαβαίνουν πέρα από το κομματικό όφελος. "Αν δεν είσαι εργαλείο για το κόμμα είσαι εχθρός". Το έμαθα αυτό πολύ καλά.
Αυτό που κάνω είναι να προσεγγίζω τα πράγματα από μια σκοπιά που να είναι όσο πιο κοντά στην έννοια της Δημοκρατίας, όπως αυτή επινοήθηκε. Ο Δήμος κρατεί, δηλαδή νομοθετεί. Ίσως είναι ουτοπικό στις μέρες μας ίσως όχι. Είναι ζήτημα διαλόγου. Όμως το άλλο άκρο που φτάσαμε είναι ανεκδιήγητο. Είναι ολιγαρχικό το πολίτευμα, ακόμη και κατά τον Αριστοτέλη, αλλά το να έχει γίνει συνταγματικό άρθρο η ανισότητα είναι αντισυνταγματικό όπως και να το κάνουμε.
Το άρθρο 86 του συντάγματος έχρισε την Βουλή υπεύθυνη για ρόλο εισαγγελέα για τα πολιτικά πρόσωπα. Δηλαδή ένα σώμα που ΔΕΝ έχουν σχέση με την λειτουργία την εμπειρία και την επιστημοσύνη του εισαγγελικού λειτουργήματος και που πρώτα και κύρια βρίσκεται κάτω από τον άμεσο έλεγχο της πλειοψηφίας. Δηλαδή η κυβέρνηση αποφασίζει τι θα κάνει με τις κατηγορίες εναντίον της. Αυτοδικάζεται!

Καμία κυβέρνηση δεν άλλαξε το άρθρο 86 που έφερε το ΠαΣοΚ με εγκέφαλο τον Βενιζέλο, που μίλησε με αφορμή τον αντισυνταγματικό νόμο για την ανώτατη παιδεία, αφού δεν υπάρχει τρόπος παρερμηνείας του άρθρου του Συντάγματος, για επαυξημένο Σύνταγμα, πως λέμε επαυξημένη πραγματικότητα! Σύνταγμα κατά το δοκούν, δηλαδή λάστιχο.

Οι νόμοι, ακόμη και το Σύνταγμα δεν είναι θέσφατα. Δεν γράφτηκαν από κάποια θεότητα σε πέτρα και είναι απαράβατα,. Είναι προϋποθέσεις καλής λειτουργίας της κοινωνίας και προσπαθούν να διασφαλίσουν την αγαστή συνύπαρξη των μελών της. Αν πρέπει να αλλάξουν αλλάζουν, αλλά για αυτό είναι κρίσιμο να ερωτάται ο λαός. Αν πρέπει να αλλάξει το Σύνταγμα σε αυτό πρέπει να ερωτάται ο λαός. Αλλιώς θα βλέπουμε συνεχώς να διολισθαίνει η κάθε κυβέρνηση σε όλο και πιο βαθιά και σάπια διαπλοκή και διαφθορά και θα προσπαθεί πάντα να διαφθείρει όσους χρειάζεται για να διατηρεί την εξουσία της.

Στο βιβλίο μου «Δημοκρατία, αυτή η άγνωστη… κρίση» προσπαθώ να προσεγγίσω την οπτική της συμμετοχής όσων περισσότερο είναι δυνατόν στη νομοθετική διαδικασία. Να εισαχθεί το στοιχείο της τυχαιότητας ώστε να μην ελέγχονται τα πάντα.

Η εξουσία διαφθείρει, και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα, ή όπως είπε ο Αριστοτέλης «το κληρωτό είναι Δημοκρατικό»